தேவதச்சன்

இன்றிலிருந்து சரியாக மூன்று மாதங்களுக்கு முந்தைய ஒரு பௌர்ணமி நாளில் மருதப்ப ஆச்சாரி மிக்க குதூகலமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தார்.அவருடைய சந்தோஷத்திற்கு காரணம் இருந்தது.அது என்னவென்றால் "கச்சக்" பொன்னுசாமி கவுண்டர் அவருடைய புது வீட்டின் தச்சு வேலைக்கு அவரைக் கூப்பிடிருந்தார்.தச்சு வேலை அவருடைய தொழில். அதில் குதூகலமடைய என்ன பெரிய காரணம் வேண்டிக் கிடக்கிறது என்ற ஆகப்பெரிய கேள்விக்கு ஆகச்சிறிய பதில் என்னவாக
இருக்குமென்றால் அவர் கடந்த ஆறு வருடங்களாக தொழிலுக்குப் போகவில்லை என்பதுதான்.



அவர் ஏன் ஆறு வருடங்களாக தொழிலுக்குப் போகவில்லை என்ற ஆகச்சிறிய கேள்விக்கு மிகச் சிறந்த பதில் என்னவாக இருக்குமென்றால் அவரை யாரும் தச்சு வேலைக்கு கூப்பிடவில்லை என்பதாகத்தான் இருக்கும். அவரை ஏன் யாரும் தச்சு வேலைக்கு கூப்பிடவில்லை என்ற ஆகச்சிறந்த கேள்விக்கு பதில்கள் ஏராளம்.



முதலாவது அவருக்கு வயதாகிவிட்டது.அதெல்லாம் ஒரு காரணமா என்று எதிர்க்கேள்வி எழுவது இயல்புதான்.ஆனால் இயல்பிலே மிக நிதானமான ஆள் மருதப்ப ஆச்சாரி.வயது கூடக் கூட அவர் நிதானம் எல்லை கடந்து விட்டது. அந்த அளவுக்கு நிதானமும், பொறுமையும் எங்கள் ஊரில் யாருக்கும் இல்லை. இரண்டாவது, மனைவி போன சோகத்தில் குடித்து விட்டு வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்தார். பதினைந்து பேர் தவிர மற்ற எல்லாரும் குடிகாரர்களாக இருக்கும் ஒரு ஊரில் இது ஒரு பெரிய முறைப்பாடாக இருந்தது.மூன்றாவது, இப்போது வரும் இளம் தச்சர்கள் , சிறியதும் பெரியதுமான பல மின்சாரத் தளவாடங்களை வைத்துக் கொண்டு வேலை பார்க்கிறார்கள். ஒரு பீடியைப் பற்ற வைப்பதற்குள் எவ்வளவு

பெரிய பலகையானாலும் அறுத்துத் தள்ளி விடுகிறார்கள். ஜர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர் என்ற சப்தம் மட்டுமே வருகிறது.அறுந்து போன பலகை கீழே விழுகிறது.அவ்வளவுதான். ஓட்டை போடுவதற்கும் அப்படியே. சப்தம் மட்டும் கொஞ்சம் வித்தியாசமாய் வருகிறது கிர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர் என்று. இவர்களுக்கு முன் அவரால் தாக்குப் பிடிக்க முடியவில்லை.



அதிலும் அந்த பலகையில் ஓட்டை போடும் சமாச்சாரம் மற்றவர்களை விட, பல சமூக நாடகங்களில் "ஸ்த்ரீ பார்ட்" வேஷம் கட்டும் "தங்க முருகன்" என்றழைக்கப்படும் "கோல்டு" முருகனுக்கு பெரிய தலைவலியாக இருந்தது. அவன் அவரிடம் எடுபிடியாக வேலை செய்து வந்தான். இப்போது கொளத்து வேலைக்கு போவதாகக் கேள்வி.



இதையெல்லாம் விட மிதமிஞ்சிய ஒரு காரணம் உண்டு.சிட்டேபாளையம் சுப்பைய நாயக்கர் அவருடைய "தொடுப்பு" க்காக கட்டிய சிறிய வீட்டின் கூரையை வேய்ந்து கொண்டிருந்தபோது, மிகு போதையில் பீடியைப் பற்ற வைத்து விட்டு மறக்காமல் நெருப்பை கூரை மீதே போட்டு விட்டார். ஒரு முனையில் அது பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்தபோது மறுமுனையில் இவர் மும்முரமாக கூரை வேய்ந்து கொண்டிருந்தார். இவர் முழு வேலையையும் முடித்து விட்டு கீழே இறங்கியபோது கூரை முற்றிலுமாக எரிந்து, பல காலமாக வெற்றிலையும், பாக்கும்,புகையிலையும் போட்டுத் துப்பிய பல்லில்லாத கிழவியின் வாய் மாதிரி தோற்றமளித்தது.



ஆறு வருட காலமாக இவர் வனவாசம் போன கதை இதுதான். இவையெல்லாம் அவருக்கு தெரிந்தே இருந்தது. ஆரம்பத்தில்
கொஞ்சம் வருத்தம் இருந்தாலும், நம்முடைய காலம் முடிந்து விட்டது என்ற எண்ணம் அவருக்கு கொஞ்சம் ஆறுதல் தந்தது. ஆனாலும் வருத்தம் வருத்தம் தான்.வயிற்றுப்பாட்டுக்கு பிரச்சனையில்லை. சொந்தமாக அவருக்கு கொஞ்சம் நிலம் இருந்தது. வங்கியில் கொஞ்சம் சேமிப்பும் இருந்தது.ஆற்றில் விழுந்த இலை போல அவர் பாட்டுக்கு வாழ்க்கையோடு போய்க் கொண்டிருந்தார்.



இந்த நேரத்தில்தான் பொன்னுசாமிக் கவுண்டரின் அழைப்பு அவருக்கு வசந்த அழைப்பாக இருந்தது. இனித்தது.போதக்குறைக்கு இருநூறு ரூபாய் வேறு முன்பணமாகக் கொடுத்து விட்டு போயிருந்தார். பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு நேராக மதுபானக் கூடத்துக்கு போனார். தனது சாகாக்களுடன் ஜமாவை ஆரம்பித்தார். முதல் கிளாஸ் சல்பட்டுக்கு " தீன கருணாகரனே நடராஜா" என்று பாகவதரில் ஆரம்பித்தவர், மூன்றாவது ரவுண்டுக்கு " அமைதியில்லாதென் மனமே" என்று கண்டசாலாவில் வந்து நின்றார்.ஐந்தாவது ரவுண்டை " தென்றல் உறங்கிய போதும்..திங்கள் உறங்கிய போதும்" என்று ஏ.எம்.ராஜாவில் முடித்தார். ஆறாவது ரவுண்டை
எடுத்துக் கொண்டு வீட்டை நோக்கி நடையைக் கட்டினார்.



பூப்படைந்த பெண்ணின் இளம் கொங்கைகளைப் போன்ற பரிசுத்தமான நிலவொளியில் வரப்பின் மீது அடி மேல் அடி வைத்து மெதுவாக
நடந்தார்." மோகனப் புன்னகை வீசிடும் நிலவே..மேகத்திலே நீ மறையாதே" என்று சௌந்தரராஜனின் அற்புதமான பாடல் ஒன்றை மெதுவாக பாடியபடியே வீடு வந்து சேர்ந்தார்.மங்கிய குண்டு பல்பின் வெளிச்சத்தின் கீழே அவருடைய சோம்பேறி நாய் ஜும்பா படுத்திருந்தது.அது யார் வந்தாலும் குரைக்காது. அதற்காக கடிக்காது என்று அர்த்தம் கிடையாது.கடிக்கும். சில சமயங்களில்.



யார் வருகிறாரென்று பார்த்துக் கொண்டே இருக்கும்.ஆனால் அந்த வீட்டுக்கு வருகிறவர் ஆச்சாரி மட்டுமே. அவர் வீடு. வருகிறார்.
மற்றபடி யாரும் அந்த வீட்டுக்கு வருவதில்லை.அதனால் அதற்கு கடிப்பதற்கு சரியான சந்தர்ப்பம் கிட்டவில்லை.மத்தியானம் சமைத்து
வைத்திருந்த சோற்றில் கொஞ்சத்தை ஜூம்பாவிற்கு போட்டு விட்டு வீட்டின் பின்பக்கம் போனார்.அங்கே ஒரு பெரிய தகரப் பெட்டி ஈசான்ய
மூலையில் கிடந்தது.அந்தப் பெட்டியில் தான் அவருடைய தச்சு வேலைக்கான அத்தனை தளவாடங்களும் இருக்கிறது. மெதுவாக அந்த
கனமான பெட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு முன் பக்கம் வந்தார்.



ஜூம்பா அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.பெட்டியைத் திறந்தார். அத்தனை பொருட்களும் துருப்பிடித்துக் கிடந்தது. ஆடி மாதம் கழிந்து தன் மனைவியைத் தொடும் ஆடவனைப் போல ஆசையாகத் தொட்டுத் தொட்டு பார்த்தார்.கொஞ்சம் சீமை எண்ணையைத் தடவி , பக்கத்திலிருந்த சொர சொரப்பான தரையில் "தர்ர்ர்..தர்ர்ர்ர்" என்று தேய்த்து துருவை அகற்றினார்.சாணைக் கல் கொண்டு கூர்மை தீட்டினார்.எலுமிச்சம்பழச் சாற்றை பிழிந்து, தனது வேட்டியில் நனைத்து துடைத்து பளபளப்பாக்கினார்.எல்லாம் முடிந்த போது அவருடைய தளவாடங்கள் தொண்டைமானின் போர்க் கருவிகளைப் போல ஜொலித்தது.நடு நடுவே " உல்லாச உலகம் எனக்கே சொந்தம்" என்று எஸ்.சி. கிருஷ்ணனையும் பாட மறக்கவில்லை. நள்ளிரவு தாண்டி, சாப்பிடக் கூட மறந்து உறங்கிப் போனார்.



அடுத்த நாள் அவர் பொன்னுசாமிக் கவுண்டரின் வீட்டுக்குப் போனார்.

" மருதப்பா! பெருசா ஒண்ணுமில்ல..ஏழு ஜன்னலு..நாலு கதவு..மேல சாரங் கட்டி ..ஓடு போட்டுக் குடுத்துரு.அவ்ளோதான்..பவக்காளியைக் கூட்டிட்டு போய் நாயக்கரோட மர மண்டியில இருந்து , என்னென்ன மரம்,பலக வேணுமோ எடுத்துட்டு வந்துரு..சரியா..பொறுமயா வேல பாரு..ஒண்ணும் அவசரமில்ல..செலவுக்கு எதுனா வேணுமின்னா கேளு..சரியா.."


" அது சரி பொன்னு..எந்த நாயக்கர நீ சொல்ர.."


"நம்ம ஊருல எத்தன பேருடா இருக்காங்க...நம்ம சுப்பைய நாயக்கருதான்"

ஆச்சாரிக்கு 'சுருக்' கென்றது. காட்டிக் கொள்ளவில்லை.



அவர் அத்தனை மரப்பலகைகளையும் கொண்டு வந்து சேர்த்தபோது மணி இரவு எட்டாகி விட்டது.அவரும், பவக்காளியும் மெதுவாக நடந்து மதுபானக் கடைக்கு போனார்கள். மெலிதான மழை.

ஒரு புட்டி வாங்கிக் கொண்டு கால்வாய் ஓரமாக உட்கார்ந்து கொண்டு ஜமாவை ஆரம்பித்தார்கள். பவக்காளியும் அவரைப் போலவே திக்கற்றவன்.இருவரும் மிக்க மகிழ்ச்சியாகக் குடித்தார்கள். அவர்களுக்கு ஏறிய போதையில் , கொஞ்சம் அன்னியோன்யமும் கலந்திருந்தது.




***********************************************************

மூன்று நாட்கள் கழித்துத் தான் அவரால் வேலையை ஆரம்பிக்க முடிந்தது. மழையால் ஊரெல்லாம் சகதியாகக் கிடந்தது. முதலில் ஜன்னலுக்கு அளவெடுத்து மரத்தை அறுக்க ஆரம்பித்தார்கள்.மருதப்ப ஆச்சாரியின் தொழில் நேர்த்தி வியக்கத்தக்கது.அவர் பாட்டுக்கு மரப்பலகைகளை அறுத்துப் போட்டுக் கொண்டே இருந்தார். எது எதற்கு என்று மிக்க குழப்பத்தினூடே பவக்காளி அவருக்கு உதவி செய்து கொண்டிருந்தான்.அறூப்பு வேலையை மட்டும் 6 நாட்கள் செய்தார்.இதனூடே ஆச்சாரி தன் ஜாகையை மொத்தமாக அந்த கட்டப் பட்டுக் கொண்டிருக்கும் வீட்டுக்கு மாற்றிவிட்டார். அவர் வீடு கிட்டத்தட்ட ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரத்திற்கும் மேலே என்பதால் வேலை முடியும் வரை இந்த ஏற்பாட்டை செய்தார்.பக்கத்தில் ஒரு குடிசை போட்டு அதில் தங்கிக் கொண்டார்.ஜூம்பாவும் வந்து விட்டது. சமையலும் அங்கேயே. ஆனால் ஜூம்பா புது இடத்திற்கு பழக கொஞ்ச நாள் பிடித்தது. பவக்காளி தன் வேட்டியை அதனிடமிருந்து காப்பாற்றிக் கொள்ள ஒரு நாளில் சில மணிநேரங்களை செலவிட வெண்டியிருந்தது.



அவர் அவனுக்கு அந்த ஊர்க் கதைகளைச் சொல்லியபடியே வேலை செய்தார். நடு நடுவே ' ஆடிப் பாடி வேலை செஞ்சா அலுப்பிருக்காது'
என்று கண்டசாலாவின் பாடலை நேயர் விருப்பப் பாடல் போல பாடிக்கொண்டேயிருந்தார். காலை 9 மணிக்கு ஆரம்பித்தால்
மதியம் 1 மணி வரை. கொஞ்சம் சாராயம்.சோறு.தூக்கம். பிறகு இருட்டும் வரை வேலை. பிறகு சாராயம்,சோறு, தூக்கம்.இப்படியாக தினசரிகள் கழிந்தன. கவுண்டர் வாரத்திற்கு ஒரு முறை வருவதோடு சரி.



அது மழைக் காலம் என்பதால் கட்டுமான வேலைகளும், இவர் வேலையோடு சேர்ந்து கெட்டது. பளீரெனெக் காணப்படும் வானம்
திடீரென்று ஓட்டைப் பானை போல கொட்டும். அந்த வேளைகளில் சாரயத்தைக் குடித்து விட்டு குடிசையில் படுத்துக் கொள்வார்.



இன்றிலிருந்து சரியாக ஒரு மாதத்திற்கு முந்தைய ஒரு பௌர்ணமி நாளில் ஆச்சாரி அத்தனை வேலைகளையும் முடித்து ஓடு வேய்ந்து அந்த வீட்டை முழுமையாக்கினார்.

அன்றிரவு,அவரும், கவுண்டரும், பவக்காளியும் மது அருந்தினார்கள். மெலிதான காரம் போட்டு வறுத்த நாட்டுக்கோழியும், ஆவி பறக்கும் இட்லியும், பாம்பு மீன் குழம்பும் பவக்காளி சமைத்தான்.



ஆச்சாரி, ஒரு பீடியை பற்றவைப்பதற்காக தன் பட்டாபட்டியில் கை விட்டு துழாவினார். ஒன்றே ஒன்றுதான் இருந்தது.சிரித்தார்.

' என்னடா மருதா சிரிப்பு..!

'ஒன்னுமில்ல பொன்னு...நம்ம 'மொரப்பா' கந்தசாமி ஒன்னு அடிக்கடி சொல்லுவான்..அத நெனச்சேன்!"

' அவன் என்ன பெரிசா சொல்லிட்டான்னு நீ இப்போ உன் அண்டா வாயத் தொறக்கற!"

"இல்ல...ரெண்டு பீடி இருந்தா எந்தக் கவலயுமில்லாம ஒன்னக் குடிக்கலாமின்னு சொல்லுவான்'



கவுண்டர் தன்னிடமிருந்த ஒரு சுருட்டை எடுத்து நீட்டினார்.வாங்கிக் கொண்டு அவர் அந்த கடைசி பீடியைப் பற்றவைத்துக் கொண்டார்.

' மருதா..கூலினு நான் எதுவும் உங்கிட்ட பேசல..நீயும் கேக்கல..எவ்வளவுன்னு நீயே சொல்லு..காலயில வந்து வீட்ல வாங்கிக்க..சரியா?'

ஆச்சாரி விசும்ப ஆரம்பித்தார். மற்ற இருவரும் அவரை வேடிக்கையாக பார்த்தபடி இருந்தனர்.

மழை மேகங்கள் திரண்டு கொண்டிருந்தன. குளிர்ந்த காற்றோடு, மின்னல்களும் வீசின.

' எனக்கு கூலி வேண்டாம் பொன்னு'

'உனக்கென்ன பைத்தியமா..ரெண்டு மாசமா வேல செஞ்சிருக்க..கூலி வேண்டாங்கற!

' இல்ல பொன்னு வேண்டா..ஒன்னு சொல்லட்டா..இந்த ஊர்ல இருக்கற முக்காவாசி வீடு நான் வேல செஞ்சது.ஆறு வருசமா என்ன நம்பி யாரும் வேல தரல.நீ குடுத்த. இதோ இந்த பெட்டி இருக்கே..இந்த உளி,ரம்பம் இதெல்லாந்தான் எனக்கு சோறு போட்டது..என் ரெண்டு புள்ளைங்களுக்கு கல்யாணாம் மூச்சுக் குடுத்துது..கடசி காலத்துல நான் யார் கிட்டயும் கையேந்த விடாம நெலமும்,கொஞ்சம் பணமும் சம்பாதிச்சுக் குடுத்துது...இது வரைக்கும் நான் எல்லர்கிட்டயும் கூலி வாங்கியிருக்கேன்..உங்கிட்ட வாங்க எனக்கு மனசு வல்ல..நீ பெரிய பணக்காரன்..நான் கேட்கிற பணம் உனக்கு ஒன்னுமில்ல..ஆனாலும் எனக்கு வேண்டா'

முகத்தைப் பொத்திக் கொண்டு சிறுபிள்ளை போல அழுதார்.



ஆச்சாரி எதோ குடி போதையில் உணர்ச்சிவயப்படுகிறார் என்று கவுண்டர் நினைத்துக் கொண்டார்.,

' சரி விட்ரா...நல்லா திருப்தியா சாப்புட்டு தூங்கு..காலயில பாக்கலாம்'

'இல்ல பொன்னு..நான் என் வீட்டுக்கு போறேன்'

' மழ வர்ராப் போலிருக்கு..இங்கயே தூங்கிக்க"

"இல்ல நான் போறேன்..ஏ! ஜூம்பா..வா இந்தப் பக்கம்..போலாம் நம்ம வீட்டுக்கு'

தளவாடங்கள் அத்தனையும் பொறுமையாக எடுத்து பெட்டியில் அடுக்கினார்.போதையில் கொஞ்சம் தடுமாறினார்.

அடுக்கியதும் கவுண்டரை பார்த்து கை நிறையக் கும்பிட்டார்.

பெட்டியைத் தூக்கி தலை மேல் வைத்துக் கொண்டு , ஜூம்பா முன் செல்ல, பூப்படைந்த இளம் பெண்ணின் கொங்கைகளைப் போன்ற பரிசுத்தமான நிலவொளியில் ' மோஹனப் புன்னகை வீசிடும் நிலவே..மேகத்திலே நீ மறையாதே" என்ற சௌந்தரராஜனின்
அற்புதமான பாடலைப் பாடிய படியே வீடு வந்து சேர்ந்தார். பெட்டியை அதே ஈசான்ய மூலையில் வைத்து விட்டு உப்புக்கறை படிந்த
கன்னங்களோடு அப்படியே தூங்கிப் போனார். அன்றிரவு சூறைக் காற்றும், மழையும் பலமாக இருந்தது.



மறுநாள் காலை பவக்காளி கூலிப்பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு ஆச்சாரி வீட்டுக்குப் போனான்.

அங்கே, அவருடைய நாய் ஜூம்பா, தரைமட்டமாகி கிடந்த ஆச்சாரியின் வீட்டைப் பார்த்துக் குரைத்துக் கொண்டிருந்தது.

தலைவன் - இட்லிவடையில் வெளியான என் சிறுகதை

"சேர்ந்து கொள்கிறீர்களா?"


"ஓ! தாராளமாக.ஆனால் இந்த மாதிரி நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லையே? புதுமையாக இருக்கிறதே?"

"ஆம்! இது கொஞ்சம் புது மாதிரிதான்"

"இந்த மாதிரி வேறு எங்கேனும் உண்டா?"

"உண்டு"

"அவர்களுடன் நாம் இணைந்து செயல்படப்போகிறோமா?"

"இல்லை! நாம் தனித்து செயல்படப் போகிறோம்"

"தனித்தா?நன்று.யாருடனும் கூட்டணி இன்றி செயல்படுவது எனக்கு பிடித்தமான ஒன்று.

பின்னால் காலை வார மாட்டீர்களே?"

"இல்லை."

"சரி! நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?"

"நீ நாலு பேரை சேர்த்து விடு.நானும் சேர்க்கிறேன்"

"ஆட்களை சேர்ப்பதா? இதில் எத்தனை பேர் உறுப்பினர்களாக இருக்கிறார்கள்?"

"உன்னையும் என்னையும் சேர்த்து..?"

"சேர்த்து..?"

"இரண்டே பேர்"

"இரண்டே பேரா? இது ஆரம்பித்து எத்தனை நாட்களாகிறது?"

"இப்போதுதான்!"

"இப்போதுதான் என்றால்?"

"இரண்டு மணி நேரமாகிறது"

"இரண்டு மணி நேரம்தானா? வயிற்றைக் கலக்குகிறதே!"

"உனக்கு இதன் தலைவர் பதவி தரலாம் என்றிருக்கிறேன்.வயிற்றைக் கலக்குகிறது,

வாந்தி வருகிறது என்று பிதற்றுகிறாயே?"

"தலைவர் பதவியா? இப்போது நெஞ்சை அடைக்கிறது"

"ஏன்?"

"தலைவர் பதவி என்கிறீர்களே. அதுதான். தலைவன் என்பது பதவியல்லவே"

"பதவி அல்லவா? அதுதான் பிரதம பதவி.அதுகூட தெரியாத மூடனா நீ?"

"தெரிந்த மூடன்.போதுமா?"

"சரி. தலைவன் பதவியில் நீ இரு. மற்றதை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்"

"அதைத்தானே நான் சொன்னேன்"



இப்படியாக சில ஆண்டுகளுக்கு முன் பனிக்கரடி சங்கத்தின் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டேன்.அதன் ஆகக்கூடிய செயல்பாடு வருடத்திற்கொரு முறை எங்கள் வீட்டுக்கருகில் இருக்கும் க்ரீவ் கோர் ஏரியில் குதிக்க வேண்டும்.



அதனால் என்ன பிரயோசனம் என்ற கேள்வி என்னுள் எழுந்தபோது, "அது உனக்கு தேவையில்லாதது" என்ற விடை கிடைத்தது. மகிழ்ச்சியாக ஆட்களை சேர்க்க ஆரம்பித்தேன்.



ஆனால் அது அவ்வளவு சுலபமாக இல்லை. என்னைக் கண்டாலே காத தூரம் ஓடினார்கள். இது பற்றி நான் முறைப்பாடு செய்தபோது " குதிப்பவர்களுக்கு அன்று அவர்கள் குடிக்கும் பீர் மொத்தமும் இலவசம்" என்று அறிவிப்பு செய்ய அறிவுறுத்தப்பட்டேன்.என்னை தலைவர்
பதவிக்கு தேர்வு செய்த என் ஆலோசகர் ஒரு பெரிய மதுபானக் கூடத்தின் உரிமையாளர்.



அப்படியும் என்னால் ஒரு எட்டு பேரை மட்டுமே சேர்க்க முடிந்தது.அத்தனை பேரும் பீர் மட்டுமே குடிப்பவர்கள். அவர்களை மட்டுமே என்னால் சேர்க்க முடிந்தது என்பது எனக்கு மட்டுமே தெரியும்.



ஒரு சனிக்கிழமை அமாவாசை மதியம் 12 மணிக்கு பனிக்கரடி படை மதுக்கூடத்திலிருந்து புறப்படும் என்று அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் அத்தனை நிகழ்ச்சிகளும் முடிவடையும் என்றும் நிரல் தயாரிக்கப்பட்டது.



அந்த நாளும் வந்தது.அதற்கு முந்தைய இரவு நான் வானத்தை பார்த்தபடி சுருட்டு புகைத்தபடி உட்கார்ந்திருந்த போது இனம் புரியாத பீதி மனதை ஆட்கொண்டது.அது என்னவென்று எனக்கு புரிய ஐந்து நிமிடம் ஆனது. புரிந்தபின் அது ஜீரணம் ஆக அடுத்த ஐந்து நிமிடம் ஆனது.



அது கடுமையான குளிர்காலம்.அந்த ஏரி உறைந்தல்லவா கிடக்கிறது. அதில் எப்படி குதிப்பது. வேண்டுமானால் சித்தர்கள் மாதிரி குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடக்கலாம்."ஆஹா! என்னைக் கண்டதும் அத்தனை பேரும் சிதறி ஓடினார்களே.இதுதான் காரணமா?இது எனக்கு மட்டும் எப்படி தெரியாமல் போனது?" என்று எனக்குள் நானே புலம்பிக் கொண்டு இரவு முழுவதும் தூங்காமல் விழித்திருந்தேன்.



அடுத்த நாள் மாற்று உடுப்புகள் எடுத்துக் கொண்டு நான் மதுக்கூடத்துக்கு போன போது அதற்கு மேல் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. சுமார் இரு நூறு பேர் அமர்ந்திருந்தார்கள். எப்போதும் காற்று வாங்கும் சனிக்கிழமை மதியம் எப்படி இத்தனை பேர்? அத்தனை பேரும் குதிப்பதற்கு வந்திருக்கிறார்களா? நன்று.



ஆனால் அது ரொம்ப நேரம் நீடிக்கவில்லை.அத்தனை பேரும் நாங்கள் குதிப்பதை வேடிக்கை பார்க்க வந்தவர்களாம்.அன்று மதிய வியாபாரம் அபாரமாக இருந்தது. என் ஆலோசகர் என்னையும், மற்ற உறுப்பினர்களையும் கூப்பிட்டு ஒரு பத்திரத்தில்  கையெழுத்து போடச் சொன்னார். அது என்ன என்று கேட்ட போது " குதிக்கும் போது
காயமோ அல்லது உயிருக்கு ஆபத்தோ நேர்ந்தால் அதற்கு மதுபானக் கூட நிர்வாகம் பொறுப்பல்ல" என்று எழுதியிருப்பதாக பதில் வந்தது.



இன்னும் எத்தனை அதிர்ச்சிகள் காத்திருக்கிறதோ? என்ற நினைப்புடன் நாங்கள் ஏரிக்கு பயணமானோம். ஏரியில் இரண்டு மாட்டு வண்டி சக்கர அளவிற்கு பனிக்கட்டிகள் உடைத்து குளம் போல் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.



சரி! யாரவது முதலில் குதிக்கட்டும். அவர்கள் நிலைமையைப் பார்த்துவிட்டு அடுத்து எடுக்க வெண்டிய நடவடிக்கை குறித்து யோசிக்கலாம் என்று நான் குளத்தை வெறித்தபடி நின்றிருந்தபோது, என் ஆலோசகர் உரக்க அறிவித்தார்.



"தற்போது நம் தலைவர் முதலில் குதித்து இந்த சிறப்பு நிகழ்வை தொடங்கி வைப்பார்"

திரும்பி கூட்டத்தைப் பார்த்தேன். ஒரே ஆராவாரம்.கிழக்கு நோக்கி சேவித்துவிட்டு குதித்தேன் .எனக்கு பின்னால் மாட்டிக்கொண்ட மந்தைகள்.அந்த அனுபவம் எப்படி இருந்தது என்று எனக்கு வர்ணிக்கத் தெரியவில்லை.அது குதித்தால் தான் தெரியும்.



குதித்த அத்தனை பேர் வாயிலிருந்து ஒரு வார்த்தையும் வரவில்லை.கரண்ட் கம்பியைத் தொட்ட கரடி மாதிரி விதவிதமான சப்தங்கள்தான் வந்தது. இப்படியாக அந்த நிகழ்வு சில பல ரத்த காயங்களோடு இனிதே நிறைவடைந்தது.



இது நடந்த சில நாட்களுக்கு பின்னர் என் ஆலோசகர் என்னை அழைத்தார்.



" தலைவரே! ஒரு பெரும் பொறுப்பு உங்கள் முன் நிற்கிறது"

" முன்னால் நிற்கிறதா?எவ்வளவு தூரத்தில் நிற்கிறது?"

"எச்சில் துப்பினால் எவ்வளவு தூரம் போய் விழுமோ அவ்வளவு தூரத்தில்

நிற்கிறது. வேடிக்கை வேண்டாம்".

"சரி! சொல்லுங்கள்"

"நம் போட்டி மதுபானக் கூடம் இருக்கிறதல்லவா? அவர்களும் பனிக்கரடி

சங்கத்தை ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்"

" ஆரம்பித்துவிட்டு போகட்டுமே! அதனால் என்ன?"

"அதனால் என்னவா? ஒரு தலைவன் பேசும் பேச்சா இது? அதில் நம்மை விட

அதிகம் பேர் உறுப்பினர்களாக சேர்ந்திருக்கிறார்களாம்"

" இப்போது என்னை என்ன செய்யச் சொல்கிறீர்கள்?"

"நம் சங்கத்தை பிரபலப்படுத்த நாம் முயற்சி செய்ய வேண்டாமா?"

" எப்படி செய்வது?"

"நான் ஒரு உபாயம் வைத்திருக்கிறேன்."

" என்ன உபாயம்?"

" இங்கிருந்து பத்து மைல் தொலைவில் ஒரு சிறிய விமான தளம் இருக்கிறதல்லவா?"

"ஆமாம் இருக்கிறது. ரொம்ப வருடங்களாக அங்கேயேதான் இருக்கிறது."

" அங்கே போய் ஒரு சிறிய கிளைடர் விமானத்தை வாடகைக்கு எடுத்துக் கொள்கிறோம்"

"எடுத்துக் கொண்டு..?"

" அப்படியே 12,000 அடி உயரத்துக்கு போய்.."

"போய்..?"

" மிஸொரி நதி இருக்கிறதல்லவா..?"

" இருக்கிறது. அதற்கு என்ன இப்போது..?"

" அதன் மேல் பாராசூட் கட்டிக் கொண்டு நீ மட்டும் குதிக்கிறாய்"

" நான் மட்டுமா?"

" ஆம்"

" நான் மட்டும் ஏன்?"

" ஏனென்றால் நீ...?"

" நான்?"

"தலைவன்"

கபாட சுந்தரம் என்பவர் எவரெனில்..

கனத்த, கருத்த சரீரமும், கண்டசாலா போன்ற சாரீரமும் உடையவர்.தும்பைப் பூவைப் போல் வெளுத்த தலைமுடியும்,தொங்கு மீசையும் கொண்டவர்.எப்போதும் தூங்கி எழுந்தது போன்ற முகமுடையவர்.நன்கு மழித்த கன்னச் சதையில், வெட்டுக் காயம் கொண்டவர்.நின்றபடி பார்வையை மட்டும் தாழ்த்தி கால் கட்டை விரலைப் பார்க்க முடியாதவர்.இடது காதில் சிவப்புக் கடுக்கண் போட்டிருப்பவர்.சாதா வெள்ளை வேட்டியும், வெள்ளை சட்டையும் அணிபவர். ஒரு சாண் அகலமும், அரை சாண் உயரமும் கொண்ட நெற்றியில் எப்போதாவது திருநீறு துலங்க, தெய்வ கடாட்சமாக விளங்குபவர்.



காலை நேரத்தில், முண்டாசு கட்டிக் கொண்டு பால் கறந்து பக்கத்து ஊர் டீக்கடைகளுக்கு ஊற்றுபவர்.ஊற்றிய பாலுக்கு பதில் தேங்காய் பன்னைத் தின்றுவிட்டு, திகட்டத் திகட்ட காப்பி குடிப்பவர்.வெற்றிலை, சிறிது சுண்ணாம்போடு , மட்டமான புகையிலையும் சிறிது கஞ்சாவும் சேர்த்துக் குதப்புபவர்.துளசி இலைச் சாற்றை தினம் குடிப்பவர்.பதினைந்து நாளே ஆன இளம் நாட்டுக் கோழியின் இறைச்சியை மிகவும் விரும்பி உண்பவர். ஆடுகளை அன்பாக வளர்ப்பவர்.வளர்ந்த பின் வெட்டிச் சாய்த்து விருந்து வைப்பவர்.



இழவு வீட்டில் முதல் ஆளாக நிற்பவர்.கல்யாண வீட்டில் கடைசி பந்தியில் அமர்பவர்.எவனோ ஏமாற்றிவிட்டு போன பெண்ணை தன் மகனுக்கு கல்யாணம் செய்வித்தவர்.நல்லவர்.பண்பாளர்.கட்சிக்காக நெஞ்சை நிமிர்த்திக் கொண்டு ஜெயிலுக்கு போனவர். சிறைச்சாலை உணவு ஒத்துக் கொள்ளாமல் வயிற்றுப்போக்குக்கு ஆளானவர்.மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டு முதன் முதலாக ஜெயிலை விட்டு வெளியே வந்தவர்.வந்த பின் ஜெயில் சாப்பாடு பிரமாதம் என்று கருத்து சொன்னவர்.



அனைத்துலக சிவாஜி ரசிகர் மன்றத்தின் எங்களூர்க் கிளையின் பொருளாளராக இருந்தவர். திரிசூலம் படத்தில் சிவாஜியின் நடிப்பை பார்த்து விட்டு அரைச்சட்டி சாராய ஊறலை அப்படியே
குடித்தவர் .குடித்துவிட்டு ஆற்றோரமாய் இருந்த ஆலமரத்தின் கீழே அரை
நிர்வாணமாய்க் கிடந்தவர்.நினைவு தெளிந்தபின் பொருளாளர் பதவியை ராஜினாமா செய்துவிட்டு சில காலம் தலைமறைவாக இருந்தவர்.
மர்லின் மன்றோவைத் தவிர வேறெந்த நடிகையின் பாவாடை காற்றில் மேல் நோக்கி பறந்தாலும் அது கவர்ச்சியாக இராது என்று நெத்தியடி அடித்தவர்.



"அத்துவானக் காட்டில் அத்தானைத் தேடி பொத்தானைத் திருகியபடி வந்தது ஒரு முத்தான ஜிகிடி" என்று வசனம் சொல்பவர்.கேட்டால் அது கவிதை என்பவர். "தாதி தூது தீது, தத்தை தூதோதாது" என்று தத்தகாரத்தையும் குறுக்கும் நெடுக்குமாக பிளப்பவர்.புலவர். எவ்வளவு புண்பட்டாலும் புறமுதுகிடாதவர்.திருக்குறள் ஒரு முழுமையான நூல் அல்ல என்றவர். ஏன் என்று கேட்டதற்கு அதில் அறம்,பொருள், இன்பம் மட்டும்தான் உண்டு,வீடுபேறு இல்லை என்று வாதிட்டவர். வாழும் வள்ளுவர் என்று பத்தாவது வார்டு கவுன்சிலரால் புகழப்பட்டவர். அந்தப் புகழ்ச்சிக்கு உரியவர் தான் அல்ல என்றும், அது ஏற்கனவே மற்றொருவருக்கு வழங்கப்பட்ட பட்டம் என்பதால் பரிமேலழகர்,மோசிகீரனார்,ஒட்டக்கூத்தர், சீத்தலைச் சாத்தனார் என்று வேறு எதோ பெயரை பரிசீலிக்குமாறு வேண்டி விரும்பி கேட்டுக் கொண்டவர்.



வாய்க்கால் பாசனம் பாயும் ஐந்து ஏக்கரா புஞ்சை, நான்கு மாடுகள் வைத்திருந்தவர். கந்து வட்டிக்கு வாங்கி வீடு கட்டியவர். பின் வீட்டை விற்று வட்டி கட்டியவர்.நான்கு பெண்களுக்கு நல்ல முறையில் கல்யாணம் செய்வித்தவர்.பொறுப்பான குடும்பத்தலைவர்.



கருப்பசாமியின் மகன் "பாட்டு" சுந்தரம் என்பது மருவி கபாட சுந்தரம் என்றானவர்.



மழை பொய்த்ததால், வாங்கிய கடனை திருப்பிக் கொடுக்க முடியாமல், அத்தனை சொத்துக்களையும் அடமானம் வைத்து விட்டு, நள்ளிரவில், ஊர் உறங்கும் சமயத்தில் எங்கேயோ போனவர்.



காணாமல் போன போது அழுக்கடைந்த உடுப்பும், அவமானமும் கண்ணீரும் பூசிய முகமும், கையில் வெறும் ரேகையும், நோய்ப் படுக்கையில் இறந்துபோன மனைவியின் நினைவுகளைத் தன் நெஞ்சிலும் கொண்டிருந்தவர்.



இத்தகைய அடையாளம் கொண்டவரை, புழுதி கவிந்த எதோ ஒரு நகரத்தின் தேனீர்க் கடை சிப்பந்தியாகவோ, உணவகத்தில் மேசை துடைப்பவராகவோ , மூத்திரச் சந்துகளிலோ, சாலையோரக் குடியிருப்புகளிலோ காண நேர்ந்தால் தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய முகவரி.



"எதொவொரு கிராமம்".

சொல்லாமல் போனவரும்,இப்போது இருப்பவரும்

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு மழை பொய்த்ததாலும்,போன வருடம் பேய் மழை பெய்து தோட்டம்,துரவுகள் நாசமானதாலும்,திருவிழா காணாத ஆராத்தம்மனுக்கு இந்த வருடம் காப்பு கட்டி, ஊரெல்லாம் பந்தல் போட்டு,'ஜே!ஜே!' என்று எட்டு நாள் கொண்டாட்டம் ஆரம்பமாகியிருக்கிறது.

'ஆத்துக்கு அந்தப் பக்கம்
ஆடு மேக்கிற சின்னத்தம்பி
ஆடு போனா மசுராச்சு
ஆட்டத்துக்கு வந்து சேரு...!!!'

என்று மத்தளக்காரர்களுக்கு அடி எடுத்துக் கொடுத்து விட்டு, தோளில் போட்டிருந்த துண்டை எடுத்து உருமாலை கட்டிக் கொண்டு பவக்காளி 'தும்!தும்!' எனக் குதிக்க ஆரம்பித்தான்.

ஓரமாக நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த எனக்கு, இந்த பாட்டைக் கேட்டவுடன் கைக்குழந்தையின் ஞாபகம் வந்தது.கைக்குழந்தைக்கு வயது எண்பது இருக்கும். அது அவருடைய செல்லப் பெயர். உண்மையான பெயர் இப்போது தேவையில்லை.அதைத் தெரிந்து கொண்டு நானோ,நீங்களோ செய்யப் போவது ஒன்றுமில்லை.பெயர் என்பது அழைப்பதற்குத்தான். அழைப்பதற்கு ஆள் இருந்தால்தானே?

போன வாரம் தான் போய்ச் சேர்ந்தார். எங்கள் பஞ்சாயத்து யூனியனில் மழை பெய்கிறதென்றால் அது அவருக்காகத்தான்பெய்கிறது என்பார் என் அப்பா.அவ்வளவு நல்ல மனிதர். காலம் கலிகாலம்.நல்லவர்களுக்குத் தான் நல்ல சாவு வருகிறதில்லையே.
வாரம் ஒரு முறை கூடும், முடுக்கந்துறை சந்தைக்கு வரி வசூல் செய்யப் போனவர், திரும்பி வரும்போது ,தோரணப் பள்ளத்துக்கு அருகில் அடிபட்டு அலங்கோலமாகக் கிடந்தார்.

வசூலித்த பணத்துக்கு ஆசைப்பட்டு எவனோ ஒருவன் அவரை அடித்து போட்டு விட்டு . ஒங்கிக் கத்தக் கூடமுடியாதபடி கழுத்தை கவனமாக அறுத்து விட்டும் போயிருந்தான்.கிழக்கு திசை நோக்கி கண்களை வெறித்தபடிஉயிரை விட்டிருந்தார். அடித்தால் திருப்பி,வார்த்தையால் கூட எதிர்ப்பு காட்ட முடியாத அந்த வயதானவரை, இப்படி பண்ணி விட்டு போனவன், யாரென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. கொளத்துக்காடு ஓதிச்சாமி வகையறாவைச் சேர்ந்த ஒருவன் தான் என்று பொவாக்கு தம்பி நிச்சயமாகச் சொன்னான்.

மத்தாளச் சத்தம் நின்றது.

'வுழுந்தா பெருங்காயம்
என் வால்பாற வெங்காயம்
காயத்துக்கு கட்டுப் போட்டு
காலம்பற வந்து சேரு..!!!' என்று யாரோ பெருங்குரலில் கத்தினார்கள். நெருப்பு தெறித்த மாதிரி மத்தாளம் சத்தம் எழுப்பிக் கொண்டு முழங்கியது.

இதே பாட்டுகளை, அவர் என்னைத் தோளில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு பாடும் போது கேட்டிருக்கிறேன்.
பாடுவதற்கு பாட்டுகள் இன்னும் அவரிடம்  இருந்திருக்கலாம்.பாடுவதற்கு அவர் இல்லை.கேட்ட பாடல்கள் இனிமையானவைதான்.கேட்காத பாடல்கள் இன்னும் இனிமையானவையாகக் கூட இருக்கலாம். யார் கண்டது.?

அவர் பிணமாகக் கிடந்ததை முதலில் பார்த்தது நான். அவர் கைகள் அப்போது அசைந்த மாதிரி தெரிந்தது.உயிர் இருக்குமோ என்ற ஆசையில் பக்கத்தில் போனேன். வலது கையை ஒட்டி கோதுமை நாகம் ஒன்று அவரின் கழுத்துக்குப் பக்கத்தில் தலை வைத்துப் படுத்திருந்தது. அதை அடித்துத் தூக்கிப் போட்டு விட்டு, அவரைத் தூக்கி பக்கத்திலிருந்த மோரியில் கிடத்தினேன். போலீஸும்,ஆம்புலன்சும் வந்த போது மணி ஒன்பது ஆகிவிட்டிருந்தது.

'ஆஸ்பத்திரிக்கு நான் போறேன். நீ போய் கெளவி கிட்டயும்,ஊர்லயும் தகவல் சொல்லிப் போடு' என்று சொல்லிவிட்டு பொவாக்கு தம்பி போய் விட்டான். நான் சாவு செய்தி சொல்ல எங்கேயும் போனதில்லை.அதுவும் சம்பந்தப்பட்டவரிடமே போய் சொல்வது எப்படி? ஒரேடியாக போய் 'நீ கட்டினவன் செத்துப் போயிட்டான்" என்று கெளவியிடம் சொல்ல எனக்கு தைரியம் வரவில்லை. அவளுக்கு காது கொஞ்சம் மந்தம். காதுக்கு பக்கத்தில் போய் கத்தி சொல்ல வேண்டும். அவள் சத்தியமாகத் தாங்க மாட்டாள்.அவளுக்கு அவரை விட்டால் வேறு உலகம் தெரியாது. இருந்தாலும் போனேன்.

'ஆத்துக்கு கரயிருக்கு
ஆட்டுக்கு கெடயிருக்கு
வயலுக்கு வரப்பிருக்கு
வாய்க்காலத் தாண்டி வந்து சேரு...!!" - பவக்காளி வெறிசலங்கை எடுத்துக் கொண்டு மைதானத்தை அளந்து கொண்டு ஆடினான்.


கைக்குழந்தையின் வீடு ஊருக்கு மேற்குப்புறத்தில் இருந்த மாகளிக் கவுண்டன் குதித்து செத்த, பாழுங்கிணற்றுக்குப் பக்கத்தில் இருந்தது. சொந்தமாக ஒரு ஏக்கரா நிலம். நிலம் மொத்தமும் கீரைப்பாத்திகள். மெதுவாக நடந்து வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் போய் விட்டேன்.
நாலு எட்டு இருக்கும்போது கால் பின்னல் போட்டது. எப்படி சொல்கிறது?

ஜன்னலிலிருந்து மஞ்சள் நிற குண்டு பல்பின் வெளிச்சம் மங்கலாகத் தெரிந்தது. எட்டிப் பார்த்தேன். அடுப்புக்கு முன்னால் கால் நீட்டிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள்.சுருங்கிப் போய் எலும்போடு ஒட்டிக் கொண்ட மார்புகள். நைந்து போன இரட்டை இழை சேலை.எப்போதும் லேசாக ஆடிக் கொண்டிருக்கும் தலை.கவிந்து தரையையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் கண்கள்.பக்கத்தில் அப்பொது வடித்திருந்த அரிசிச் சோறு. கீரைக் கூட்டு. உள்ளே போய் குரல் கொடுத்தேன்.

"மழ வர்ராப் போலிருக்கு.நேரம் என்னன்னுட்டு தெரியல. இந்த வரி வாங்கித்தான்
வகுரு காயணுமா.சவத்தெளவு. சட்டுனு சாப்டமா..சடாரு படுத்தமானு இல்லாம? எத்தன நேரமா இப்பிடி உக்காந்து கெடக்க? யாருக்கு இப்பிடி சம்பாதிக்கனுமின்னு இன்னிக்கி கேட்டுப் போடுவேன் கேட்டு. கண்ணு வேற மசங்கலாத் தெரியுது. இல்லன்னா ஒரு எட்டு சந்தைக்கு வெருசா போய்ட்டு வந்துருவேன். நீ கெளவனப் பாத்தியா சந்தையில? வெளியில போனா நேரத்துக்கு வரணுமா இல்லையா?" என்று என்னிடம் பேசிக் கொண்டே போனாள்

சொல்லிவிட்டேன்.

'ஜாமம் இப்போ நடு ஜாமம்
ஜலத்துக்கு மேல வெறும் வானம்
ஜமுக்காளக் கோடங்கி
வாரதுக்குள்ள வந்து சேரு...!!!!- பவக்காளி தீச்சட்டியை தலையில் வைத்துக் கொண்டு, மத்தளக்காரன் அடித்த
நாலு அடி துக்கடாவுக்கு எடுப்பாக, நடை வைத்து ஆடினான்.

கைக்குழந்தையை ஆஸ்பத்திரியில் இருந்து கொண்டு வந்து அடக்கம் செய்யும் வரை நான் கிழவியின் பக்கமே போகவில்லை. ஊர் ஜனங்கள் அத்தனை பேரும் வந்து ஒரு மூச்சு அழுதுவிட்டு போனார்கள். அவள் அழவில்லை. எதையோ வெறித்தமாதிரி பார்த்துக் கொண்டேதான் இருந்தாள். கவிந்த கண்களும்,நடு நடுங்கும் தலையுமாக அப்படியேதான் இருந்தாள்.

இன்றைக்கு ஊரே கூடி திருவிழாவில் சந்தோஷமாக இருக்கிறது. அவள் வரவில்லை. போய் ஒரு நடை பார்த்து விட்டு வரலாம் என்று தோன்றியது.மெதுவாக எட்டு வைத்து நடந்தேன். போய் என்ன கேட்பது? ' நல்லாருக்கியா? என்று கேட்பது உத்தமமில்லை.

மொத்தமாக போய் ' அப்பிடியே வந்தேன்..சரி ஒன்ன ஒரு எட்டு பாத்துட்டு போலாமின்னு' என்று சொல்லி வைப்போம் என்று முடிவெடுத்துக் கொண்டு நடந்தேன். இப்போது உருமியின் சத்தமும் சேர்ந்து கேட்டது.

தூரத்தில் இருந்து பார்க்கும் போதே கிழவி வீட்டுக்கு வெளியே காலை நீட்டிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பது தெரிகிறது. மணி எட்டாகிறது. இந்த நேரத்தில் வெளியே உட்கார்ந்து கொண்டு என்ன செய்கிறாள். மேய்ந்து கொண்டிருந்த கோழிகளைப் பிடித்து கூடையில் கிடத்துவதற்குள் போதும் போது என்றாகி விட்டது. அவளிடம் துளி அசைவு இல்லை. எதையோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

பக்கத்தில் உட்கார்ந்து ' அங்க என்னத்த பாக்குறவ?" என்று கேட்டேன். பதில் இல்லை. பார்வையை திருப்பவில்லை.

தோளைத் தொட்டுத் திருப்பினேன். மெலிதாக நடுங்கும் தலையை அரை வட்டமாகத் திருப்பினாள்.

'நான் ஆருன்னு தெரியுதா பாட்டி?" - , உதடு விரியாமல் சிரித்தாள்.

' அங்க என்னத்த பாக்குறவன்னு கேட்டேன்? "

என்னை ஒரு முறை தீர்க்கமாகப் பார்த்து விட்டு சொன்னாள்.

"மழ வர்ராப் போலிருக்கு.நேரம் என்னன்னுட்டு தெரியல. இந்த வரி வாங்கித்தான்
வகுரு காயணுமா.சவத்தெளவு. சட்டுனு சாப்டமா..சடாரு படுத்தமானு இல்லாம? எத்தன நேரமா இப்பிடி உக்காந்து கெடக்க? யாருக்கு இப்பிடி சம்பாதிக்கனுமின்னு இன்னிக்கி கேட்டுப் போடுவேன் கேட்டு. கண்ணு வேற மசங்கலாத் தெரியுது. இல்லன்னா ஒரு எட்டு சந்தைக்கு வெருசா போய்ட்டு வந்துருவேன். நீ கெளவனப் பாத்தியா சந்தையில? வெளியில போனா நேரத்துக்கு வரணுமா இல்லையா?"

இட்லிவடையில் என் சிறுகதை

http://idlyvadai.blogspot.com/2010/12/jp.html

மயக்கம் வந்தது

நான் வளர்க்கும் அடங்காப்பிடாரி பூனை என் மேல் விழுந்து பிறாண்டியபோது எனக்கு தூக்கம் தெளிந்தது. எதிரில் இருக்கும் கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன். மணி ஆறு என்றது. அப்பாடா!! தப்பித்தேன்.பிழைத்தேன்.
எத்தனையோ தடவை முட்டக் குடித்து விட்டு  அடுத்த நாள் ஆபீஸுக்கு லேட்டாகப் போவது என் வழக்கம்.
ஏழு மணிக்கு எழுந்தால் கூட எட்டு மணிக்கு போய் விடலாம்.தெய்வாதீனமாக சீக்கிரமே முழிப்பு வந்துவிட்டது.
கையில் லேசான சிராய்ப்பு இருந்தது. நேற்று குடித்து விட்டு வரும் போது எங்கேயோ கீழே விழுந்திருப்பேன்.
குடித்து விட்டு கீழே விழுவது எனக்கு மிகப் பிடித்தமான ஒன்று. அதைப் பற்றி நான் கவலைப்படவில்லை.நான்
எதற்கு கவலைப்பட வேண்டும். யாரும் விழுவதேயில்லையா என்ன. விழுகிறார்கள். சாகிறார்கள்.நான் எத்தனையோ
தடவை விழுந்திருக்கிறேன். எழுந்து கைகளை உதறி, ஒட்டியிருக்கும் மண்ணை துடைத்து விட்டு நெடுஞ்சாலையில்
நீதி கேட்டு நெடும்பயணம் போவது போல் போய்க்கொண்டேயிருப்பேன்.இதெல்லாம் அவனுடன் நான் குடிக்க போகும்
போதுதான் நடக்கிறது. அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்.அவனால்தான் எனக்கு எப்போதுமே பிரச்சனை. அவனால்தான் என்று
நிச்சயமாக சொல்ல முடியாது.என்னுடைய தப்பும் அதில் கொஞ்சம் உண்டு, இல்லையென்று மறுக்க முடியாது.மறுக்கவும் கூடாது.

சரி.இனிமேல் அவனுடன் குடிக்க போகக்கூடாது. இல்லை.அப்படி ஒரேயடியாக நான் முடிவெடுக்க முடியாது.அப்படி முடிவெடுக்கவும்
 கூடாது. அவன் என் உற்ற நண்பன். நண்பன் என்றால் அதற்கு என்ன அர்த்தம்.எனக்கு என்ன செய்திருக்கிறான். நிறைய செய்திருக்கிறான்.
 பரிமளாவை நான் காதலிப்பது தெரிந்தவுடன் என்னுடைய மூன்று வருட பொறுமையை, ஆற்றாமையை, காதலை அவளிடம் நான் சொல்லாமல்
மறைத்து மறைத்து எனக்குள்ளேயே புழுங்கிக்கொண்டிருந்த கொடுமையைக் காணச் சகிக்காமல் பரிமளாவிடம் அல்லாமல் அவளுடைய ராங்கிக்காரி
அம்மாவிடமே சொல்லி எனக்கு நடுவீதியில் செருப்படி வாங்கிக் கொடுத்ததை நான் மறக்க முடியாது.அதுவும் நல்லதுதான்.பரிமளா.அவளும் அவள்
மூஞ்சியும். ஒரு நாள் நள்ளிரவில், நான் மிக்க போதையில் இருந்தபோது,வேட்டைப் பரிசல் ஓட்டும் குமரேசனுடன் கடைசி வண்டி எப்போது வரும்
என்று என்னிடமே கேட்டு விட்டு,ஊரை விட்டு ஓட்டம் எடுத்தவள்.நல்லா இருக்கட்டும்.எனக்கு நல்லதுதான் செய்தாள்.மகராசி.ஒருவேளை எனக்கு
அவளை கல்யாணம் செய்து வைத்திருந்தால். கல்யாணம் செய்தவுடன் அவள் யாருடனாவது ஓடிப் போயிருந்தால்.
எனக்குத்தான் அவமானம்.இல்லையா..? அவமானம்தான். கேள்வி என்ன?


சரி.அவளைப் பற்றி எனக்கென்ன.அவள் ஓட்டம் எடுத்து வருஷம் பத்து ஆகிறது.அதெல்லாம் ஒரு அவமானமா? தினம் தினம்
நான் அலுவலகத்தில் வாங்கும் வசைகளைப் பார்க்கும்போது அந்த அவமானமெல்லாம் போட்டுத் துப்பிய பாக்குதான்.எனக்கு குறையாமல்
வசவு வாங்குபவன் என் நண்பன்தான்.அதில் எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி.மகிழ்ச்சி என்றால் மகிழ்ச்சிதான். மகிழ்ச்சி என்பது எல்லா ஊரிலும் ஒன்றுதான்.
துக்கம், சோர்வு,அன்பு. அமைதி,அலட்டல்,ஆயாசம்,பாயாசம்,ஆபாசம்,அதிரசம் எல்லாம் எல்லா ஊரிலும் ஒன்றுதான்.இங்கேயும் அதே கதைதான்.
ஜட்டி மட்டும் போட்டுக் கொண்டு பால்வாடி ஸ்கூலுக்கு போன நாள் முதல் டை கட்டிக் கொண்டு கம்ப்யூட்டரை வில்லுப்பாட்டுக்காரன் போல
ஜங் ஜங் என்று தட்டும் இந்த நாள் வரை அவன் என் பின் தொடரும் நிழலின் குரல். அவனுக்கு கவிதை வடிக்கத் தெரியும். கண்ணீர் விடத் தெரியும்.
கடிதம் எழுதத் தெரியும் அவனுக்கு அரசியலில் ஆர்வம் இருந்தது. அதற்குண்டான அத்தனை தகுதியும் அவனுக்கு இருக்கிறது. இருக்கிறது என்றுதான்
நான் நினைக்கிறேன். இல்லையென்றால் அவனுக்கு ஒரு பிரச்சினை என்றவுடன், அவனுக்கு முக்கியமான வேலை என்றவுடன் நேரடியாக மேனேஜரைப்
போய்ப் பார்ப்பானா ?. பார்க்கவே மாட்டான். அவனைப் பற்றி இந்த காலை நேரத்தில், விழிப்பு வந்த நேரத்தில் நினைக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? ஒரு எழவும் இல்லை.



ஆனால், ஒரு எழவும் இல்லை என்று ஒரேயடியாக அவனை வெறுத்து ஒதுக்கி விட முடியாது.
இப்படித்தான் போன தடவை அவன் மனைவி ஊருக்கு போன போது , கார் வாங்கியிருக்கிறேன் என்று என்னை ஒரு பாடாவதி பாருக்கு
கூட்டிப் போனான்.நான் மிதமிஞ்சிய போதையில் எங்கள் மேனேஜரை வாய்க்கு வந்தபடி திட்டித் தீர்த்துவிட்டு ஓய்ந்தபோது, என் மேனேஜராகப் பட்டவர்
என் தோளைத் தட்டி, தான் சிகரெட் புகைக்க வேண்டுமென்றும், வத்திப் பெட்டி கிடைக்குமா என்றும் முகம் நிறைந்த புன்னகையோடு என்னை வினவினார்.
நான் மிக்க பீதியோடு அவருக்கு அவர் கேட்டதைக் கொடுத்தபோது மிக்க மகிழ்ச்சியுடன், நீங்கள் எங்கே வேலை பார்க்கிறீர்கள் என்று கேட்டார். நான் மிக்க
போதைக்குழறலூடே உங்களுக்கு கீழ்தான் வேலை பார்க்கிறோம் என்று சொன்னவுடன், நான் ராஜினாமா செய்து விட்டேன். புதியவர் ஒருவர் வருவார் என்று சொல்லி விட்டு
சிகரெட்டைப் புகைத்தபடி நீண்ட நெடும் வீதியில் போய்க்கொண்டிருந்தார். அவருக்குப் பின் அவர் இடத்துக்கு வந்தவரைப் பார்த்து நாங்கள் சிரித்துக் கொம்மாளமிட்டோம்.
அதுவும் ஒரு நாளுக்குத்தான்.

ஒரு நாள்தான் என்று நினைக்கிறேன்.சரியாக நினைவில் இல்லை.அவர் எனக்கு சரியான சிம்மசொப்பனம்.
எனக்கு மட்டுமில்லை. என்னுடன் வேலை பார்த்த எல்லோருக்கும்தான்.யார் அவர்? எங்கே இருந்து வந்தார்? எதுவும் தெரியாது.முதல் நாளே
என்னையும் என் நண்பனையும் கூப்பிட்டு வைத்து வாங்கிவிட்டார். எதற்கு என்று எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. அலுவலகத்தில் துடியான பசங்கள்
என்று நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் நாங்கள் அப்படி ஓன்றும் இல்லை. அவருக்கே தெரியும்,ஏன் அப்படி செய்தார் என்று அவரிடம் கேட்க திட்டமிட்டிருந்தோம்.
அவருக்கு குடிப்பழக்கம் இல்லையாதலால் அது சாத்தியமற்று போயிற்று.ஆனால் பின்னாளில் அது தெரிய வந்தது.
முதல் நாள் அவர் படியில் இறங்கி வரும்போது அ.முத்துலிங்கத்தின் " யானை பள்ளத்தாக்கில் இறங்கியது போல்" என்ற ஒரு வாக்கியம் நினைவுக்கு வந்தது.
அவர் ஸ்தூல சரீரி.அதுதான் காரண்ம்.குடித்துவிட்டு, என்னையும் அறியாமல் உறங்கி, நேரம் தெரியாமல், சிறிது தாமதமாகப் போன ஒரு நாளன்று ,
அத்தனை பேர் முன்னும் வைத்து '' நீ சோறு தான் சாப்பிடுகிறாயா?என்ற பொருள்படும்படி ஒரு கேள்வி கேட்டுவிட்டார். என் நண்பன் ரோஷம் வந்து
 ' இல்லை டீயும், மெதுவடையும் சாப்பிட்டுவிட்டு வந்தோம்" என்று சொல்லிஒரு லோடு மண்ணை அள்ளி தலையில் கொட்டிக் கொண்டதுபோல் வசவு வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டான்.

அவர் சாதரணமானவராகத் தெரியவில்லை. சலித்து சலித்து அத்தனை பேரையும் வேலையை விட்டு
விரட்டிக் கொண்டே இருந்தார்..என் நண்பனும் அதில் அடக்கம்.அவர் அதற்குத்தான் வந்திருக்கிறார் என்று அப்புறம்தான் எனக்கு தெரிந்தது.
அத்தனை பேர் போன பிறகும் வேலை எதுவும் முடக்கமானதாகத் தெரியவில்லை.அது பாட்டுக்கு போய்க்கொண்டே இருந்தது.எனக்கு அவரை போகப் போக
பிடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது.ஆனால் அவருக்கு என்னை பிடிக்கவில்லை.ஏன் என்று தெரியவில்லை.என்ன எழவோ! அவருக்கு பிடித்தால் என்ன .
பிடிக்காவிட்டால் என்ன...என் வேலை ..நான் செய்கிறேன்...எனக்கு பிடிக்காவிட்டாலும், எனக்கு பிடிக்காத ஒரு வேலையைச் செய்தேன்.
செய்தேன் என்று சொல்லுவதற்கில்லை.  செய்து விட்டேன்.மூன்று லட்ச ரூபாய் கடன் வாங்கினேன்.வட்டி இல்லாக் கடன். யாருமே வாங்கியிராத கடன்.
அவரிடமிருந்து அல்ல. அலுவலகத்தில் இருந்து. அது என்ன பிறன்மனை விழைதல் போல அவ்வளவு பெரிய குற்றமா? சத்தியமாக இல்லை என்றுதான் நான் சொல்லுவேன்.
இல்லை என்றாலும் நான் பட்ட பாடுகள் ஒன்றல்ல,ரெண்டல்ல.

நாலு பேர் வேலையை என்னைப் பார்க்கச் சொன்னார்.முடியாது என்றபோது மூன்று லட்ச ரூபாயை கட்டு இப்போதே என்றார்.சத்தியத்துக்கு கட்டுப்பட்டு
 நானும் பார்த்தேன் நாலு பேர் வேலையை. இந்த மூன்று லட்ச ரூபாயும், நாலு பேர் வேலையும் என்னை படுத்தி எடுத்தது.எனக்கு அது பற்றிக் கவலையில்லை.
இந்த உலகில் காறித் துப்புகிற மனிதர்கள் இருக்கும் வரை எனக்கு அந்த வேலையைச் செய்வது ஒன்றும் பிரச்சனையல்ல.
" காறி உமிழ்தலும், நான்கு பேர் வேலையை ஒருவன் செய்தலும்".பிரமாதம். தட்டுங்கள் திறக்கப்படும் என்பது போல்.கேட்டால் கொடுக்க மாட்டார்களா என்ன?



என் நிலைமை அப்படித்தான் ஆகிப்போனது. இந்த வேலை போனால் நான் எங்கு போவேன் என்று ஆகிப்போனது.
என்னால் அந்தப் பணத்தைக் கட்ட முடியாதா? முடியும், என் வலது கால் ஒரு விபத்தில் "இல்லை" என்று
ஆகிப்போகாமலிருந்தால். நான் முடவனாகிப் போனேன். அது ஒன்றும் பெரிய கதை இல்லை.சின்ன கதைதான்.
எனக்கு வலது கால் போனது.அம்மவின் உயிர் அங்கேயே போனது. அப்பவுக்கு நினைவு போனது. கொஞ்ச நாள் கழித்து அவர் உயிரும் போனது.
எனக்கு நான் கூட இல்லை. நகுலன் சொன்னது போல.
கையாலாகாதவன் என்று என்னை ஒழித்துக் கட்டப் பார்த்தார்கள். மூன்று லட்ச ரூபாய் தடுத்தது.
நான் இந்த நிலையிலும் குடிக்கிறேன் என்று வசை பாடினார்கள். அதுவும் சரிதான்.அதிலென்ன தப்பு.
எனக்கு அம்மா கிடையாது.அப்பா இல்லை. நான் ஒரு அனாதை. எனக்கு "நான்" வேண்டும்.
என்னை நான் எங்கு போய்த் தேடுவேன். என்னைக் கண்டுபிடித்துக் கொடுங்கள்.யாராலும் முடியாதது அது.இல்லையா?
வசவுகளும், திட்டுகளும் வழக்கின்றி வில்லில் இருந்து புறப்பட்ட அம்பு போல தொடர்ந்த வண்ணமிருந்தது.பரவாயில்லை நான் என் வேலையிலிருந்து
 ஒரு நாளும் தவறியதில்லை. யாரும் என்னை நோக்கி ஒரு சுண்டு விரல் நீட்ட முடியாது.
இந்த காலை நேர அமர்வுகள் மட்டும் எனக்கு பெரிய தலைவலி.
எனக்கு இந்த வேலை வேண்டும், பணம் வேண்டும்.உண்ண நல்ல உணவு வேண்டும். நல்ல உடுப்புகள் வேண்டும்.
நாலு பேர் என்னை மதிக்க வேண்டும்.தடுக்கி விழுந்தால் என்னைத் தூக்கிவிட்டு, என் கைக்கோல்களை என் கைகளில்
கொடுத்து "பாத்துப் போங்க தம்பி" என்று சொல்லும் ஒரு கருணை பொங்கும் ஒரு மனிதர் வேண்டும். அவரது அனுதாபம் எனக்கு வேண்டாம்.
வேண்டவே வேண்டாம்.இல்லை. வேண்டாம்.இன்று கூட முக்கியமான ஒரு அமர்வு இருக்கிறதென்று மேனேஜர் சொன்னார்.
நேரத்துக்கு வந்துவிடும்படி கடுமையாகச் சொன்னார்.வராவிட்டால் என்
வேலை போகும் என்று சொன்னார்..என்னையும் மற்றவர் போலவே பாவிக்கிறார்
எனக்கு சலுகை எதுவுமில்லை.அதனால்தான் அவரை எனக்கு மிகப் பிடித்திருந்தது.

இதோ எழுந்து விட்டேன்.மெதுவாக படுக்கையில் இருந்து எழுந்து உட்கார்ந்தேன். தலை சுற்றி சுற்றி வந்தது.
கைக்கோல் ஊன்றி எழுந்து தரையில் பாவித்தேன். மூட்டு வலி வந்தது.மெதுவாகப் போய் ஜன்னலைத் திறந்தேன். காற்று வந்தது.
வானத்தைப் பார்த்தேன். மழை வந்தது.தத்தித் தத்தி நடந்து போய் குளியலறையைத் திறந்தேன். மெலிதான நாற்றம் வந்தது.
பல் துலக்கிவிட்டு கட்டைவிரல் கொண்டு உள்நாக்கை வழித்தேன்.குமட்டல் வந்தது.குமட்டலுக்குப் பின் வாந்தி வந்தது.
குழாயைத் திறந்தேன். குளிரான தண்ணீர் வந்தது. ஒரு 'மொடக்கு' எடுத்து தலையில் ஊற்றினேன். நடுக்கம் வந்தது. சோப்பைத் தேய்த்தேன்.
நுரை வந்தது.தலையைத் துவட்டினேன். தலைமுடி கொஞ்சம் துவட்டிய துண்டோடு ஒட்டிக் கொண்டு வந்தது. ஹாலுக்கு வந்து விளக்கைப் போட்டேன்.
வெளிச்சம் வந்தது. கிழக்கு திசை நோக்கி அம்மாவை எண்ணி பிரார்த்தித்தேன்.கண்ணீர் வந்தது.
கைக்கோலைத் தாங்கியபடி ஒரு சுற்று திரும்பி கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன்.
மணி ஆறு என்று காட்டியது. கண்ணைக் கசக்கி திரும்பவும் பார்த்தேன்.
ஆறு என்றுதான் காட்டியது. என் மேனேஜரின் முகம் கண் முன் வந்தது.

என் வலது காலைப் பார்த்தேன்.

மயக்கம் வந்தது.

ஜிட்டக்கியும், ஒரு மழைநாள் இரவும்

இரண்டு நாட்களுக்கு முன் ,மின்னல்,காற்று சமேதராய் மழை பெய்த போது, ஆற்றுக்கு அப்பால் இருந்த சிட்டேபாளையம் சுப்பையா நாயக்கனின் எதுவும் விளையாத தோட்டத்தில் பலகாலமாக காய்க்காமல் இருந்த இரட்டைப் பனைமரத்தில் சடசடவென்று இறங்கிய ஒற்றை இடி என் தலை மேல் இறங்கியது போல் இருந்தது அந்தச் செய்தியைக் கேட்டபோது.

நான் வேட்டியை சரி செய்து கொண்டு அதை ஊர்ஜிதம் செய்து கொள்வதற்குள், தெருமுக்கில் திரும்பி வடகிழக்கு திசை நோக்கி ஓட்டம் எடுத்தான் 'பொவாக்கு' தம்பி.


மேலுக்கு ஒரு சட்டையைப் போட்டுக் கொண்டு பித்தானை மாட்டி மாட்டாமல், பின்வாசல் வழியாக, வழியில் படுத்திருந்த இரண்டு கர்ப்பம் தரித்த ஆடுகளை ஒரு பாய்ச்சலில் தாண்டி கொட்டாரத்தில் புகுந்து ஓடி, கிழவியின் வீட்டு வாசலில் விழுந்தடித்து நின்றேன். வாங்கிய மூச்சைத் தாண்டி, கண்ணில் நீர், இதோ வந்துட்டேன் என்று எட்டிப் பார்த்தது.


"தொளசீ" என்று குரல்வளையில் குத்துப்பட்டவனைப் போல் குரல் கொடுத்துக் கொண்டு உள்ளே போனேன்.

பாத்திர பண்டங்களை பரணில் அடுக்கிக் கொண்டிருந்தவள் விம்மினாள் " ஆச்சு ராஜா..ஆயே போச்சு..".

கிழவியைப் பார்த்தேன். கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டு என்னையே பார்ப்பது போல் இருந்தது. பக்கத்தில் போனேன். மார்பைத் தொட்டேன். சுட்டது.

" ஆரு பாத்தது"

" ராமசாமி".

" எந்த ராமசாமி?"

" மைனர் கவுண்டன் கூத்தியா மவன் ஓமியோபதி ராமசாமி"

"அவனா"- கால் தளர்ந்து விட்டது. தசையில் கட்டியிருந்த நரம்புகள் பட்டென்று அறுந்து திசைக்கொன்றாக ஆட்டம் போட்டது. கயிற்றுக் கட்டிலைப் பிடித்து உட்கார்ந்தேன். அவன் சொன்ன சாவு எதுமே பொய்த்ததில்லை. தாயளி மவன். அது சரி. அவனைத் திட்டி என்ன பிரயோசனம். விதி.

முலைகள் சுருங்கி எலும்போடு ஒட்டிய கிழவியின் மார்புகள், ஊஞ்சலைப் போல் சிறிது உயரம் கிளம்பி இறங்கிய வண்ணம் இருந்தது.மெல்லிய சுவாசம்.

" எத்தன நேரமுன்னான்?"

" ரெண்டு மணி நேரம். மேல போனா நடுஜாமம்.அதுக்கு மேல தாங்காதாம்".இப்போது அழுதாள்.

அப்போது கம்பளத்தான் முருகைய்யன் புயல் வேகத்தில் நுழைந்து "கெளவீ..கெளவீ" என்று கட்டிலைப் பிடித்துக் கொண்டு ஆட்டினான்.

பிரயோசனமில்லை என்பது போல அவன் கையை அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டேன். என்ன நினைத்தானோ, ஓங்கி கத்திவிட்டு எழுந்து மேற்குப் பக்கமாக ஒட்டம் எடுத்தான்.

" அன்னம்மாவுக்கு சொல்லி விட்டாச்சா?"

" பவக்காளி போயிருக்கான்"

பாத்திரத்தை அடுக்கி விட்டு அழுது கொண்டே வந்து என்னைக் கட்டிக் கொண்டு அழுகையைத் தொடர்ந்தாள்.என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.

ஊர்ப் பெரியதுகள் வரட்டும். வந்து சொல்லட்டும். சொல்வதை செய்யலாம். கிழவியின் மார்பில் கை வைத்து. கையில் என் தலை வைத்தேன்.இதயம் துடித்த மாதிரி தெரியவில்லை.


வெளியே " ஹோ" வென்ற இரைச்சல் கேட்டது. ஆண்களும், பெண்களுமாய் ஒரு கூட்டம் வடகிழக்கு திசையிலிருந்து வயிற்றிலும் வாயிலும் அடித்துக் கொண்டு வந்து கொண்டிருந்தது. பொவாக்கு தம்பியின் வேலையாக இருக்கும். கிழவி போய் விட்டாள் என்றே சொல்லி விட்டானா. அத்தனை பேரும் நாலு கால் பாய்ச்சலில் வந்து கொண்டிருந்தார்கள். தடுப்பதற்கு நானும், துளசியும் தயாராக கைகளை விரித்துக் கொண்டு நின்றோம்.


மேற்கு திசையிலிருந்தும் அதே அளவு கூட்டம் , வடகிழக்கு கூட்டத்தின் வேகத்திற்கும் சத்தத்திற்கும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு வந்து கொண்டிருந்தது. இது கம்பளத்தானின் வேலைதான். வந்தவர்கள் அத்தனை பேரும் ஒருவருக்கு மேல் நுழைய முடியாத அந்த சிறிய வீட்டு வாசலில் நின்று கொண்டு, சந்நதம் வந்த காளி கோயில் பூசாரியைப் போல் திங்கு திங்கென்று குதித்தார்கள். யாரும் எங்கள் சொல்பேச்சை கேட்பதாகத் தெரியவில்லை.

அவர்கள் போட்ட சத்தம் நாராசமாக இருந்தது. தாங்க முடியவில்லை. வைத்த கெடுவுக்கு முன்னால் கிழவியை வண்டி ஏற்றிவிடுவார்கள் போலிருந்தது.


துளசி பொறுக்க மாட்டாமல், திமிறிக் கொண்டு முன்னால் வந்த "பெல்பாட்டம்" பழனிச்சாமியின் செவிட்டில் ஓங்கி ஒரு அறை விட்டாள்.

" யோவ் ! கெளவி சாகலைய்யா...கெடுதான் போட்ருக்காங்க..மூடிட்டு ஓரமா உக்காருங்கய்யா..."

அவ்வளவுதான்.கூட்டத்தின் சத்தம் அப்படியே இறங்கி அசாத்திய அமைதி ஒரு சில மணித்துளிகள் நிலவியது. அதன் அர்த்தம் சந்தோசமா இல்லை ஏமாற்றமா என்று தெரியவில்லை.


*************
அடுத்த அரை மணி நேரத்தில், பெரிசுகள் அத்தனை பேரும் என்னை தலைக்கு தலை விரட்டினார்கள். கம்பளத்தான்,பொவாக்கு,கிட்டான், செல்வன், சின்னப்பையன் என்று ஆளுக்கொரு திசையில் பறந்தார்கள் சேதி சொல்வதற்கு. கார்த்திகை மாதம்.நிறைந்த அமாவாசை. மசங்கிய மாலை நேரம்.

மழை எப்போது வேண்டுமானாலும் பொத்துக் கொண்டு பெய்யலாம். குளிர்ந்த காற்று " அப்பிடியே வந்தேன்...ஒரு எட்டு பாத்துட்டு போலாமின்னு" என்பதைப் போல் என்னைத் தாண்டியது.


ஊரே மயானம் ஆகிவிட்டது. ஜனங்கள் வந்து கொண்டே இருந்தார்கள். ஜனக்கூட்டம் பெருகிக் கொண்டே போனது. வேட்டைக்கு போகும் செவ்விந்தியர்கள் மாதிரி "ஆய்...ஊய்" என்று சப்தங்களை எழுப்பியபடி வந்து கொண்டிருந்தார்கள். நிற்பதற்கு அந்த வீதியில் இடமே இல்லை.பின்னே ஜீவன் பெரிசில்லையா.


முதல் வேலையாக பந்தல்காரனை போய் கையும், அவன் கையில் பிடித்துக் கொண்டிருந்த வேட்டியுமாக பிடித்தேன் பின்னே மழை வந்து விட்டால். ஜனங்கள் எங்கே போவார்கள். நான்கு வண்டிகளில் பந்தல், சவுக்கு மரம், பந்தல் போட வந்த நான்கு குடிகாரர்கள் என்று அத்தனை பேரையும்
ஏற்றிக் கொண்டு வந்து சேர்ந்தேன்.


பந்தல் போடுவது அத்தனை சுலபமாக இல்லை. பஞ்சாயத்து தலைவர் ஒதுக்கிய நிதியில் ஒழுங்காக கான்க்ரீட் ரோடுகளைப் போட்டிருந்தார். இடித்து, பொடித்து எப்படியோ சவுக்கு கம்பங்களை நட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். முடிந்த அளவுக்கு நானும் இடித்தேன்.
கடப்பாறை காலில் பட்டு ரத்த காவு வாங்கியவுடன் கட்டு போட்டு கொண்டு ஓரத்தில் உட்கார்ந்து விட்டேன். திரும்ப விரட்டினார்கள். வருபவர்களுக்கு சாப்பாடு ஏற்பாடு செய்ய வேண்டுமாம். சரிதான். குதத்தில் கோல் விட்டதைப் போல் ஓடினேன்.


நான்கு பெரிய "கொப்பறை" குண்டான்கள். உபரி சாமன்கள். நான்கு கேஸ் அடுப்புகள். சட்டி, சடப்பு, மயிர் மட்டைகள் என்று கொண்டு வந்து சேர்ப்பதற்குள் வாயில் நுரை தப்பிவிட்டது.

கரியனிடம் " பாத்துக்கோ மாமா " என்று சொல்லி விட்டு திரும்புவதற்குள் அடுத்த ஆணை எங்கிருந்தோ வந்தது.


சமையல் செய்வதற்கு ராஜம்மா, மல்லிகா, கபாட சுந்தரம் ஆகியோருக்கு சொல்லி கையோடு கூட்டி வந்தேன். அத்தனை பேரும் குத்து போதையில் இருந்தார்கள். ஆளுக்கு தலா ரெண்டு அறை விட்டு இழுத்து வந்தேன் காலில் ரத்தக் கசிவு நிற்கவில்லை. விண் விண்ணென்று தெறித்தது. சல்பட் ஒரு கிளாஸ் போட்டால் தேவலாம் என்று தோன்றியது. வழியில்லை. இருண்ட ஒரு சந்தில் புகுந்து சிகரெட்டை பற்ற வைத்தேன். மளிகை சாமன்கள் வாங்க வேண்டுமாம். கரியன் வந்து சிகரெட்டை பிடுங்கிக் கொண்டு விரட்டினான்.


ஒரு எழவும் இல்லாத நேரத்தில் வேட்டியை மடித்துக் கொண்டு வீதிக்கு பத்து பேர் திரிவார்கள். கிழவி சாகக் கிடக்கிறாள். இலவச வேட்டி, சேலை வாங்க வந்த மாதிரி ஜனங்கள் மொய்க்கிறார்களே தவிர யாராவது ஒரு வேலை செய்கிறார்களா.துக்கத்தில் பங்கு கொள்ள வந்த மந்தைகளாம். யாருடைய துக்கத்தில் என்று தெரியவில்லை.


கிழவியின் மகன்களோ, மகள்களோ இல்லை அவர்கள் பெயரைச் சொல்லிக் கொண்டு யார் வந்தாலும் செருப்படி அடிப்பது என்று நாங்கள் எப்போதோ எடுத்த முடிவு. நாங்கள் என்றால் நாங்கள். நான், கம்பான்,பொவாக்கு, நாங்கள்.அவ்வளவுதான். சொத்தை பிரிக்கவில்லை என்று கிழவியை எத்தனை ஏச்சு ஏசினார்கள். எவன் வந்தால் என்ன வராவிட்டால் என்ன கிழவியை நான் ஒருத்தானாகவே கொண்டுபோய் அடக்கம் செய்து விட்டு வந்து விடமாட்டேனா. ஓடினேன்.

மளிகை சாமான்கள் கொண்டு சேர்த்தபோது மழை மிக மிக மெதுவாக , அப்போதுதான் வெட்டிய ரத்தம் சொட்டும் மீனின் வாடையை பிடித்த பூனை மாதிரி வந்து கொண்டிருந்தது.


ஒரு வழியாக பந்தல் போட்டாகி விட்டது. பெண்கள் பாதி பேர் சமையலுக்கு உதவி செய்ய ஓடி வந்தார்கள். ஆண்கள் அத்தனை பேரும் சீட்டாட்ட ஜமாவுக்கு தயாரானார்கள்.

"மற்றதுக்கு" ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்.திரும்ப விரட்டினார்கள். பூசாரிபாளையம் பொன்னுசாமியின் வீட்டுக்கு ஒடினேன். வைக்கோலறையில் வைத்திருந்த எட்டு கள்ளுப் பானைகளையும், மூடியிருந்த சாராயக் கடையை திறந்து எட்டு கேஸ் பிராந்தி பாட்டில்களையும் கொண்டு வந்து சேர்த்தேன். முடியவில்லை. மழை பிலுபிலுவென பிடித்துக் கொண்டது.

சேதி சொல்ல போனவர்கள் என்ன ஆனார்களோ. அவர்கள் போன அத்தனை ஊர்களும் அந்த லட்சணம். போன் கிடையாது. பஸ் போகாது.தண்ணீர் வராது.
மக்கள் மட்டும் இருந்தார்கள் வண்டி வண்டியாக.


விதவிதமான வாகனங்களில் ஜனங்கள் வந்து கொண்டே இருந்தார்கள். ஊரில் இருந்த மூன்று கல்யாண சத்திரங்களையும் திறந்து பந்தி போட வசதி பண்ணி விட்டு வருவதற்குள் கபாட சுந்தரம் வந்து முறைப்பாடு செய்தான். வரக்காப்பி போட காப்பித் தூளும், சர்க்கரையும் இல்லையாம்.

"காப்பி எதுக்கு. இங்கே என்ன பொண்ணு பாக்கவா வந்திருக்கானுக" - கோபம் தலைக்கேறி விட்டது.

" மழ நேரம். காப்பி இருந்தா ஒரு "இதுவா" இருக்கும்"

ஓடினேன். ஜிட்டக்கி இப்படி என்னை யாராவது வேலை வாங்குவதை பார்த்தாளானால் நெடுக்காக பிளந்து விடுவாள். அவளோ கடைசி நிமிடங்களை எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவளுக்காகத்தான் இப்படி ஓடிக் கொண்டிருந்தேன்.ஒரு வழியாக எல்லாம் ஓய்ந்து, ஒரு சிகரெட்டை பற்ற வைத்துக் கொண்டு கண்களை மூடினேன்.


இந்த கேடு கெட்ட ஜென்மங்கள் பண்ணிய காபராவில், அவளுக்காக துக்கப்பட கூட முடியவில்லை. கொத்தாக வந்திறங்கும் ஜனங்களைப் பார்க்க பார்க்க கோபம்தான் வந்தது. எதற்கு என்று தெரியவில்லை. இவர்கள் யாரையும் நான் பார்த்ததில்லை. எதற்கு வருகிறார்கள். வந்து கிழவியைப் பார்த்து விட்டு துண்டாலோ, சேலைத் தலைப்பாலோ வாயை பொத்திக் கொண்டு பூத் பூத்தென்று அழுகிறார்கள். சரி போகட்டும். அவர்கள் அழுதால் என்ன. அவிழ்த்து போட்டுக் கொண்டு ஆடினால் என்ன. என் கவலை எனக்கு.கிழவி நாளை இருக்க மாட்டாள் என்பதை நினைக்க நினைக்க ஆத்திரம்தான் வந்தது.அழுகை வரவில்லை.


மணி பனிரெண்டைத் தாண்டிவிட்டது. தூக்கி வாரிப் போட்டது. நடு ஜாமம் வரைக்கும்தான் தாங்கும் என்றானே. கிழவி போய்விட்டாளா.
செத்தவளை வைத்துக் கொண்டு சம்ரட்சணை செய்கிறார்களா. அலறியடித்துக் கொண்டு ஓடினேன். சாகவில்லை. மூச்சு அதே மாதிரிதான் வந்து கொண்டிருந்தது. அதானே. அவ்வளவு சீக்கிரம் போகிற கட்டையா அது. நூறாண்டுகள் குத்துக்கல் மாதிரி இருந்தவள் அப்படி பொசுக்கென்று போய்விடுவாளா என்ன. மழை நின்ற மாதிரி தெரிந்தது. கொட்டாரத்துக்கு போய் கொஞ்ச நேரம் உட்காரலாம் என்று காலை எடுத்து வைத்தேன்.


வாய்க்கால் கரையில் இருந்து யாரோ வாணவேடிக்கை விட்டது மாதிரி இருந்தது. பொறி பொறித்துக் கொட்டியது. என்ன என்று யோசிப்பதற்குள் பெரிய சத்தத்துடன் எதோ வெடித்தது. சந்தேகமே இல்லை. ட்ரான்ஸ்பார்மர் தான். கரண்ட் போய் விட்டது. மழை ஆரம்பித்து விட்டது.


அடுத்து எதற்கு என்னை விரட்டுவார்கள் என்று எனக்கு நன்றாகவே தெரியும். காத்திருக்கவில்லை. சவுண்ட் சர்வீஸ் மாரியப்பனை தேடிக்கொண்டு ஓடினேன். அவன் எங்கள் ஜில்லாவிலேயே மிகப் பெரிய குடிகாரன். எங்கே விழுந்து கிடக்கிறானோ. பரவாயில்லை. என்னைப் படுத்தவில்லை.அவன் வீட்டுத் திண்ணையில்தான் படுத்திருந்தான்.

என்னை சிலுவையில் அறைந்து விடுங்கள் என்பதைப் போல கை,கால்களை அகட்டி படுத்திருந்தான். தட்டி எழுப்பி, ஏழு பெட்றொமாக்ஸ் விளக்குகளை வாங்கிக் கொண்டு வந்தேன்.


குடிகாரர்களின் உலகமடா இது. நான் வருவதற்குள் எவனோ ஒரு குடிகாரன் வெளிச்சம் வேண்டுமென்று பந்தத்தைக் கொழுத்தி விட்டான். இலவச இணைப்பாக போட்டிருந்த பந்தலையும் சேர்த்து பற்ற வைத்து விட்டான். ஏக களேபரம். சிவனே என்று நின்று கொண்டிருந்த கபாட சுந்தரத்தை யார் தள்ளி விட்டார்கள் என்று தெரியவில்லை. நேராகப் போய் கொதித்துக் கொண்டிருந்த வரக்காப்பி சட்டியில் மூஞ்சியை வைத்து விட்டான். அவன் ஆடிய ருத்ர தாண்டவத்தில் அந்த ஏரியாவே அமளி துமளியாகி விட்டது.

மழை. நெருப்பு. கூட்டம்.கசகசப்பு.துக்கம்.எழவு.கூச்சல். முடியவில்லை. நொடி நேரம் நிற்காமல் கொட்டாரத்துக்கு விரைந்தேன்.

*********************

சாவு விழுந்தால் அழுவதற்கு ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒரு காரணம் உண்டா இல்லையா? காரணத்தைப் பொறுத்து துக்கத்தின் அளவும் மாறுபடுமா இல்லையா?

ஆனால் பவக்காளியின் காரணம் சற்று வித்தியாசமானதாக இருந்தது.

" சக்கர இல்லாத காப்பி வாங்கிட்டு வரச் சொல்லுவியே ஜிட்டூ! கடக்காரன் மறந்து சக்கரயப் போட்டுட்டான்னா நீயே குடினு எனக்கு குடுப்பியே!
இனி யாரு என்னை சக்கர இல்லாத காப்பி வாங்கிட்டு வரச் சொல்லுவாங்க" என்று உச்சஸ்தாயில் அழுதான். தோளைத் தட்டி ஆறுதல் படுத்தினேன். மத்தியமத்துக்கு வந்தான்.

நான் என்ன காரணத்தை சொல்லிக் கொண்டு அழுவது. எல்லாமே காரணம்தான். எனக்கு மட்டுமல்ல, எங்கள் ஜமாவிலிருந்த அத்தனை பேருக்கும் எல்லாமே காரணம்தான். எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து இந்த இருபத்தைந்து வருடத்தில் எதோ ஒரு வகையில் அவளைச் சுற்றிக் கொண்டேதான் வளர்ந்திருக்கிறோம்.


எல்லோரும் ஒரு நாள் சாக வேண்டியதுதான்.ஆனால் ஜிட்டக்கியின் அந்த நாள் இன்றைக்கு என்பதை மனம் நம்ப மறுத்தது. தூங்கியவள் அப்படியே செத்திருந்தாலும் பரவாயில்லை. இப்படி கெடு வைத்துக் கொண்டு சாவது கொடுமை. அது சரி.சாகப் போகிறோம் என்ற விசயம் அவளுக்கு தெரியுமா?

வந்த ஜனங்களின் எண்ணிக்கை மலைப்பூட்டியது. இனி மேல் எத்தனை ஆயிரம் பேர் வரப் போகிறார்களோ? எனக்கு தெரிந்து எங்கள் ஊர்சுத்திலேயே பெரிய ஜீவன் அது.

ஒன்றல்ல, ரெண்டல்ல, ஒரு நூற்றாண்டு வாழ்ந்திருக்கிறாள். ஏனோதானோ என்று இல்லை. நிறைவாக. அவளுக்கும், எல்லோருக்கும்.
அந்தக் கால மிராசு குடும்பம். இப்போது கிழவியின் சொத்து மதிப்பை கணக்கு போட்டாலும் சில கோடிகளைத் தாண்டும். அதைப் பிரிக்கத்தான் பிள்ளைகள் சண்டை போட்டார்கள். முடியாது என்று சொன்னதும் ஏசினார்கள். இது நடந்து பத்து வருடம் இருக்கலாம். அதற்கு பின் யாரும் கிழவியை வந்து பார்க்கவில்லை. போனவர்கள் போனவர்கள்தான்.


ஜிட்டக்கி இருந்த வீடு எங்கள் வீட்டுக்கு பின்புறம் இருந்தது. சிறிய வீடுதான். ஒரு படுக்கை. அவளுடைய துணிகளை வைக்க சின்ன அலமாரி. நான்கைந்து பாத்திரங்கள். ஒரு மண் அடுப்பு. ஒரு குண்டு பல்ப். அவ்வளவுதான். அவ்வளவு எளிமையான வீட்டை நான் எங்குமே பார்த்ததில்லை.

சீட்டாட்ட ஜமாவில் யாரோ என்னைக் கூப்பிட்ட மாதிரி இருந்தது. எவன் பேச்சையும் கேட்க நான் தயாரில்லை. இவர்களுக்கு சீட்டு விளையாட வேறு இடமே இல்லையா. வந்து விட்டார்கள் எழவு வீட்டில் வெத்தலை பாக்கு போட. கேட்டால் பொழுது போகவேண்டாமா என்பார்கள். என்ன மனிதர்களோ.
சட்டி நெருப்பை அள்ளி அத்தனை பேர் தலையிலும் கொட்டலாமா என்று கோபம் வந்தது.


கொட்டாரத்துக்கு வந்த போது எங்கள் கோஷ்டி உட்கார்ந்திருந்தது. ஆளாளுக்கு பாட்டிலும் கையுமாக இருந்தார்கள். அத்தனை பேரும் ரத்த காயத்தோடு குத்துக் கால் போட்டு உட்கார்ந்திருந்தார்கள். இந்த அமாவாசை இரவில் , மழையில் அந்த ஊருக்கெல்லாம் போய்விட்டு உயிரோடு திரும்பி வந்ததே பெரிய விசயம்தான்.


நீண்ட பெருமூச்சு விட்டு உட்கார்ந்தேன். ஒரு ரவுண்ட் முடிந்தவுடன் போய் கிழவியின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொள்ளலாம் என்றான் கிட்டான்.
என்னால் முடியாது. அதற்கான தைரியம் எனக்கு இல்லை. துக்கம் அடைத்தது. கண்ணீர் வரவில்லை.


எப்போதும் சிட்டுக்குருவி மாதிரி ஒரு கிடையில் நிற்காமல் ஓடிக் கொண்டே இருப்பாள். வீட்டில் வெத்தலை போட்டுக் கொண்டு ஊர் முழுக்க துப்பி விட்டு வருவாள். இன்று காலை கூட எதையோ தேடிக் கொண்டிருந்தாள். எப்போதும் இல்லாத ஒரு பரபரப்பு அவள் கண்ணில் தெரிந்தது. என்ன என்று கேட்டதற்கு "ஒன்னுமில்லே" என்றாள். ஒருவேளை இன்றைக்கு சாகப் போகிறோம் என்று தெரிந்திருக்குமோ என்னவோ.


இரண்டு முறை வீட்டுக்கு வந்து " கக்கு வருது.கக்கு வருது" என்று புலம்பினாள். " வந்தால் கக்க வேண்டியதுதானே என்றேன்." வரலே என்று சொல்லிவிட்டு போய்விட்டாள். மத்தியானம் கூட அவளுடைய தேடுதல் நின்ற பாடில்லை. அந்த சின்ன வீட்டில் அப்படி தேடுவதற்கு என்ன இருக்கிறதோ. மதியம் சாப்பிடவில்லை. மாலை படுத்துவிட்டாள்.


மழை பிரித்துக் கொண்டு அடித்தது. நடு ஜாமம் தாண்டியும் கிழவி இழுத்துக் கொண்டேதான் கிடந்தாள். ஒரு விசயத்தை முற்றிலுமாக மறந்தே போயிருந்தேன்.அட அதுதான் காரணம்.

" டேய் பொவாக்கு...ஜமுக்காளக் கவுண்டனுக்கு யார்ரா தகவல் சொல்ல போயிருக்காங்க"

" ஓலப்பளத்தான் ராசு"

அவந்தான் சரியான ஆள். அவனை விட்டால் யாருமே துணிந்து அந்த காட்டுக்குள் போக முடியாது. அதுவும் இந்த பேய் மழையில்.

கிழவிக்கு சொந்தமான நாலு ஏக்கர் நிலம் கெஜ்ஜலட்டியில் இருந்தது. அந்த இடத்துக்கு அவ்வளவு சுலபமாகப் போக முடியாது. காராச்சிகொரை செக்போஸ்டைத் தாண்டினால் எட்டு மைல் தூரம். ரோடு கிடையாது. அடர்ந்த காடு. நடுவில் மாயாறு. ஆழமில்லாத இடத்தில் ஆற்றைத் தாண்டி
கல்லாம்பாளையம் பிரிவில் போனால் எப்படியும் ஐந்து மணி நேரத்துக்கு குறையாத பிரயாணம். மாதத்துக்கு ஒருமுறை போய் வெள்ளாமையை பார்த்து விட்டு வேலைக்காரர்களுக்கு சம்பளப் பட்டுவாடா பண்ணிவிட்டு வருவான். இன்று காலைதான் சிறிய லோடு வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு போனான். அதற்குள் இப்படி ஆகிவிட்டது.


ஜமுக்காளக் கவுண்டன் கதை பெரிய கதை. எனக்கு அவனை நினைக்கத் தான் ஆகப் பெரிய துக்கமாக இருந்தது. நாங்கள் பரவாயில்லை.இளசுகள்.
ஆனால் அவன் கிட்டத்தட்ட எழுபத்தைந்து வருடங்கள் ஜிட்டக்கியுடன் இருந்திருக்கிறான். கிழவி இல்லாத வாழ்க்கையை அவன் நினைத்து கூட பார்த்திருக்க மாட்டான்.

இப்போது வந்தவர்கள் போக இன்னும் கூட லட்சம் பேர் வரட்டும். வந்து அழுது வண்டி வண்டியா கண்ணீர் விடட்டும். அவனுடைய ஒரு சொட்டு கண்ணீருக்கு ஈடாகாது.


கவுண்டனின் அம்மாவும் அப்பாவும் கூத்தாமண்டியிலிருந்து எங்கள் ஊருக்கு பஞ்சம் பிழைக்க வந்தவர்கள்.ஒரு என்பது வருடங்களுக்கு முன்பு.
கூத்தாமண்டி ஒரு ஊரே அல்ல. எங்கிருந்து பார்த்தாலும் வெயிலும், பாறைகளும் தவிர எதுவுமே இல்லாத ஊர்.
கிழவியின் பண்ணையத்தில்தான் வேலை பார்த்தார்கள். நான்கு வருடங்களுக்கு பிறகு ஜமுக்காளம் பிறக்க போகும் சமயம்.

அப்போது ஜிட்டக்கியும் கர்ப்பமாகத்தான் இருந்தாள். ஆறாவதோ, ஏழாவதோ.

கவுண்டனின் அப்பா இதே கார்த்திகை மாத மழையில் , கெஜ்ஜலட்டிக்கு வண்டி கட்டிக் கொண்டு போனார்.

திரும்பி வரும்போது காட்டாற்றில் சிக்கி வண்டியோடு போய் விட்டார். இரண்டு நாள் கழித்துதான் சடலத்தைக் கண்டுபிடித்தார்கள். நரிகளும், செந்நாய்களும் குதறித் தள்ளியிருந்தது.


இரண்டு நாள் இடைவெளியில் கவுண்டனும், ஜிட்டக்கியின் ஒரு பெண் குழந்தையும் பிறந்தார்கள். பெண் குழந்தை இறந்து பிறந்தது.

கவுண்டனின் அம்மா வலிப்பு வந்து செத்துப் போனாள். தன் குழந்தைக்காக சுரந்த தாய்ப்பாலை இவனுக்கு புகட்டி தன் மகனைப் போலவே வளர்த்தாள்.

இப்போது ஜமுக்காளத்திற்கு எழுபத்தைந்து வயது. எனக்கு கண்ணீர் முட்டியது. என்ன ஒரு வித்தியாசமான உறவு.


வெத்தலை, சுருட்டு,மூக்கு பொடி, சல்பட், சாராயம், கஞ்சா என்று அத்தனை கிழவியிடம் இருந்த அத்தனை கெட்ட பழக்கங்களும் அவனிடமும் இருந்தது.
யாரிடமிருந்து யார் கற்றார்கள் என்று தெரியவில்லை.


கஞ்சாவை அவர்கள் இருவரும் சாப்பாட்டோடு சேர்த்து சாப்பிடவில்லை. அவ்வளவுதான். மற்றபடி நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் 'பப்பு" இழுத்துக் கொண்டேதான் இருப்பார்கள்.கிழவியின் நீண்ட ஆயுசுக்கும் இதுதான் காரணமா என்று நான் பல தடவை யோசித்ததுண்டு.

அதிலும் அடித்து விட்டு அவள் சொல்லும் கதைகள் விவகாரமானதாக இருக்கும். நூறாண்டுகள் வாழ்ந்தவளிடம் கதைகளுக்கா பஞ்சம்.

அப்படி நாங்கள் கேட்டதுதான் 'கோடையிடி' முத்தம்மாவின் கதை.

அதாவது முத்தம்மா எங்கள் ஊரில் வாழ்ந்த ஒரு வேசியாம். அப்படி ஆவதற்கு முன் டவுன் ஆஸ்பத்திரி டாக்டர் ஒருவன் அவளை வைத்திருந்தானாம்.

அவனுக்கு கல்யாணம் ஆகி குழந்தைகள் கூட உண்டாம். முத்தம்மாவிற்கு நகை,நட்டு, பணம் , வீடு என்று அத்தனை வசதிகளும் செய்து குடுத்தானாம்.

இது அவன் பெண்சாதிக்கு தெரிந்து பிரச்சினை ஆகி பஞ்சாயத்து நடந்ததாம்.

என்னை கலியாணம் செய்து கொள்கிறேன் என்று சொல்லி ஏமாற்றிவிட்டான். ஒன்னு எனக்கு தாலியைக் கட்டு இல்லன்னா பணம் குடு என்று பெரிய தொகையை கேட்டாளாம்.

அவன் அதுக்கு " இதுவரைக்கும் குடுத்ததெல்லாம் எங்கடீ போச்சுன்னு" கேட்டானாம்.

அதுக்கு அவள் ஒரு பதில் சொன்னாளாம். அந்த பதிலை கிழவி எங்களுக்கு சொல்லவில்லை. நாங்களாகவே ஊகித்துக் கொண்டோம்.

அது சரியான பதில்தானா என்று இன்றுவரை எங்களுக்கு தெரியாது. இப்போ போய் எழுப்பி கேட்கவா முடியும்.

இப்படி பல கதைகளுக்கு அவள் பதிலே சொன்னதில்லை.


சில சமயம் தத்துவமாக கொட்டுவாள். 'மழயில நெனஞ்சுட்டேன்" என்றால் " மழயில நீ நெனயல.மழதா உன்ன நெனச்சது" என்பாள்.

என்ன வித்தியாசம் என்று இதுநாள் வரை எங்களுக்கு தெரியாது. வேலியோரம் சண்டை போட்டுக் கொள்ளாமல் வளரும் பெயரில்லாத செடி,கொடிகளைப் போல அவளுடன் வாழ்ந்திருக்கிறோம். எது எப்படியோ. எல்லாம் முடிந்து போய் விடும் இன்னும் சற்று நேரத்தில்.


அசதியில் அத்தனை பேரும் கம்பத்துக்கு ஒருவராக சாய்ந்திருந்தார்கள். மறுபடியும் ஒரு ரவுண்ட் விட்டேன். மழை தூறலானது.
இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் விடிந்து விடும். எனக்கும் கண் அசந்தது. கைகளைத் தலைக்கு கொடுத்து முட்டாக்கு போட்டு படுத்துக் கொண்டேன்.
ஒரு அரைமணி நேரம் தூங்கியிருப்பேன். கவுண்டன் போன லோடு வண்டியின் சத்தம் கேட்டது.


அத்தனை பேரையும் எழுப்பிக் கொண்டு ஓடினேன். கவுண்டன் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்று கொண்டு தலைக்குத் தலை அடித்துக் கொண்டு அழுதான். கிழவிக்கு யாரோ துளசி தண்ணீர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். பாதி பாதியாக மட்டும் போய்க் கொண்டிருந்த தண்ணீர் மொத்தமாக வாயிலிருந்து வழிந்தது.

அத்தனை பேரும் எழுந்து விட்டார்கள். கவுண்டன் உள்ளே போய் கிழவியின் கைகளை பிடித்துக் கொண்டு 'ஜிட்டம்மா..ஜிட்டம்மா" என்று அரற்றினான்.

மெலிதாக வாங்கிக் கொண்டிருந்த மூச்சு இப்போது மேலும் கீழும் பலமாக இழுத்தது. கைகளும் கால்களும் அசாத்திய நடுக்கம் நடுங்கின.

மயான அமைதி. அத்தனை பேரும் அழுவதற்கு தயாரானர்கள்.


நடுக்கம் குறைந்து கொண்டே வந்து மொத்தமாக நின்றது. கடைசியாக துளசி தண்ணீர் விட்டார்கள்.

மொத்தத்தையும் "கடக்" கென்று முழுங்கிவிட்டு எழுந்து உட்கார்ந்து ஜமுக்காளக் கவுண்டனின் செவிட்டில் ஓங்கி ஒரு அறை விட்டாள்.

அறைந்து விட்டு கேட்டாள் " எங்கடா வெச்சுட்டுப் போன கஞ்சா பொட்லத்த ".


கம்பளத்தானும், பொவாக்கு தம்பியும் , மைனர் கவுண்டன் கூத்தியா மகன் ஓமியோபதி ராமசாமி வீட்டை நோக்கி கொலைவெறியோடு எனக்கு முன்னால் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.